About Us Advertise with us Be a Reporter E-Paper

ವಿರಾಮ

ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕರಗುವ ಬಿಸ್ಕೆಟ್

ವೀಣಾ ಭಟ್

ಗ ಐದು ಪೈಸೆ, ಹತ್ತು ಪೈಸೆಯ ಕಾಲ. ಐದು ಪೈಸೆಗೆ ಒಂದು ಚಾಕೊಲೇಟ್ ಸಿಗ್ತಾ ಇತ್ತು. ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ಪಕ್ಕ ಇದ್ದ ಕಾಕನ ಗೂಡಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಮಿಠಾಯಿ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಆಸೆಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಪಾರ್ಲೆಜಿ ಬಿಸ್ಕೆಟ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್. ಬೇರೆ ಯಾವ ಬಿಸ್ಕತ್ತೂ ಕಾಕನ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪಾರ್ಲೆಜಿ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿಗೆ ಮೂರು, ಎರಡು ರೂಪಾಯಿಗೆ ಆರು ಸಿಗ್ತಾ ಇತ್ತು. ಅದನ್ನು ಆಗಾಗ ಕೊಂಡು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಂದು ಬಾರಿಯಾದರೂ ದೊಡ್ಡ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ತಗೊಂಡು ತಿನ್ನೋ ಆಸೆ ತುಂಬ ಸಮಯದಿಂದ ಇತ್ತು. ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ಪಕ್ಕ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಅಂಗನವಾಡಿ ಇತ್ತು. ಹೆಚ್ಚೇನು ಮಕ್ಕಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬ್ರೇಕ್ ಟೈಮ್‌ನಲ್ಲಿ ಪಾರ್ಲೆಜಿ ಬಿಸ್ಕತ್ ಕೊಡುತ್ತಾ ಆಗ ನಾವೇನಾದರೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೆ ನಮಗೂ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಗರಿ ಗರಿಯಾದ ಆ ಬಿಸ್ಕೆಟನ್ನು ಬಾಯಲ್ಲಿಟ್ಟರೆ ಮೃದುವಾಗಿ ಕರಗುವ ಪರಿ ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗಂತೂ ಮನೆಯಿಂದ ನಯಾ ಪೈಸೆ ಪಾಕೆಟ್ ಮನಿ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾಡಿ ಬೇಡಿ ಹತ್ತು ಪೈಸೆಯನ್ನೋ, ಇಪ್ಪತ್ತು ಪೈಸೆಯನ್ನೋ ಅಪ್ಪನಿಂದ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಕುಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಶಾಲೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಐಸ್ ಕ್ಯಾಂಡಿ, ಬೆಲ್ಲದ ಕ್ಯಾಂಡಿ ತಗೊಳ್ಳುವ ಸಂಭ್ರಮ ನಮಗೆ.

ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗೋದು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಅಜ್ಜಿಮನೆ, ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮನೆಗೆ ಆಗಾಗ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ. ಆಗ ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಬಸ್ಸುಗಳು ಹೆಚ್ಚಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಮ್ಮೂರ ಕಡೆಯಿಂದ ಒಂದು ಬಸ್ ಮಂಗಳೂರು ಕಡೆ ಹೋದರೆ, ಸಂಜೆ ಮಂಗಳೂರಿಂದ ನಮ್ಮೂರ ಕಡೆ ಇನ್ನೊಂದು ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ನಿಗದಿತ ಸಮಯವಂತೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿಗಾದರೂ ಹೋಗುವುದಿದ್ದರೆ ಅರ್ಧ ದಿನ ಈ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಕಾಯೋದಕ್ಕೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಜನರು ಊರಿಂದ ಊರಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಬಾಡಿಗೆ ಆಟೋಗಳು, ಬಾಡಿಗೆ ಕಾರುಗಳದ್ದೇ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರ. ಆಗೆಲ್ಲ ಜನರು ಪ್ರಯಾಣಿಸುವುದೇ ಕಡಿಮೆ. ಹೆಂಗಸರು ಮನೆಕೆಲಸಕ್ಕೇ ಸೀಮಿತ.

ಇಂತಿರಲುಒಂದು ದಿನ ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮನೆಗೆ ತುರ್ತಾಗಿ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಹೋಗಲು ಸಮಯ, ಅನುಕೂಲವಿರಲಿಲ್ಲ, ಏನು ಮಾಡೋದು ಅಂತ ಯೋಚಿಸಿ, ಕೊನೆಗೆ ನನ್ನನ್ನೇ ಕಳಿಸೋದು ಅಂತ ತೀರ್ಮಾನವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಒಬ್ಬಳನ್ನೇ ಕಳಿಸಲು ಭಯ. ಇದುವರೆಗೆ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಒಬ್ಬಳೇ ಎಲ್ಲೂ ಕಳಿಸಿಲ್ಲ, ಹೇಗೆ ಕಳಿಸೋದು ಹೋಗೋ ಧೈರ್ಯ ಇದೆಯಾನೋಡೋಣ.. ಹೋಗಿ ಬಾ.. ಒಬ್ಬಳೇ ಹೋಗೋದು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದರೆ ಆಮೇಲೆ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಮಂಗಳೂರಿಗೇ ಹೋಗಬೇಕಲ್ಲ.. ಅಂತ ಧೈರ್ಯ ಹೇಳಿದರು.

ಬಿಸ್ಕೆಟ್‌ನ ದೊಡ್ಡ ಪ್ಯಾಕೆಟ್

ನನಗೆ ಒಳಗೊಳಗೆ ಖುಶಿ, ಅದರ ಜೊತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯ.. ಹೋಗಿ ಬರಲು ಆಟೋ ಚಾರ್ಜ್ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಪಾರ್ಲೆಜಿ ಬಿಸ್ಕತ್‌ನ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಕುಣಿಯತೊಡಗಿತ್ತು. ಪಾಕೆಟ್ ಮನಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ, ಇವತ್ತು ತಗೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು ಅಂತ ಯೋಚಿಸಿದೆ. ಆಟೋ ಚಾರ್ಜ್ ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಐದು ರೂಪಾಯಿ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಪಾರ್ಲೆಜಿ ಬಿಸ್ಕತ್‌ನ ದೊಡ್ಡ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅತ್ತಿತ್ತ ತಿರುಗಿಸಿ ನೋಡಿದೆ. ಬಹಳ ದಿನಗಳ ಕನಸು ನನಸಾದ ಖುಶಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಬೈಗುಳ ಸಿಗುತ್ತೋ ಅನ್ನೋ ಭಯ ಬೇರೆ. ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ತೋರಿಸಿದೆ. ಅಪ್ಪ ಬೈಯೋ ಮೂಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಹಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ‘ಕೂಸು.. ತೊಂದರೆ ಇಲ್ಲ, ಜಾಣೆಅಂಗಡಿಗೂ ಹೋಗಿ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ’ ಅಂದರು. ಸದ್ಯ.. ಬಚಾವ್ ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಬೆಲ್ಲದ ಕಾಫಿ ಜೊತೆ ಬಿಸ್ಕತ್ ತಿಂದೆವು. ನಾನು ಒಂದೆರಡು ಬಿಸ್ಕೆಟ್ ತಿಂದೆ.

ಅಂದಿಗೂ ಅದೇ ರುಚಿ, ಇಂದಿಗೂ ಅದೇ ರುಚಿ. ಅದುವೇ ಪಾರ್ಲೆಜಿ ಮಜಾ. ಇಂದಿಗೂ ಪಾರ್ಲೆಜಿ ಮತ್ತು ನಾನು ಜೊತೆಜೊತೆಗೆ. ಯಾವುದೇ ಹೊಸ ಬಿಸ್ಕತ್ ಬರಲಿ, ಎಷ್ಟೇ ರುಚಿ ಇರಲಿ, ನನಗೆ ಪಾರ್ಲೆಜಿ ನೇ ಬೇಕು. ಇದು ಬಡವರ ಬಿಸ್ಕತ್, ಕಾಫಿ ಟೀ ಜೊತೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾಂಬಿನೇಶನ್. ಈಗಲೂ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ , ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ಜನರು ಕಾಫಿ ಟೀ ಜೊತೆ ತಿನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ಬೆಲೆಯೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಲಿಲ್ಲ, ಪ್ಯಾಕೆಟ್ಟೂ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇಂದಿಗೂ ಹಾಗೇ ಇದೆ. ನಾನು ಪಾರ್ಲೆಜಿ ಜೊತೆ ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವಳಾದೆ, ಈಗ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳೂ ದೊಡ್ಡವರಾದರು. ಆದರೆ ಪಾರ್ಲೆಜಿ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಮೇಲೆ ಇರುವ ಗುಂಡು ಕೆನ್ನೆಯ ಮುದ್ದು ಹುಡುಗಿ ದೊಡ್ಡವಳಾಗಲಿಲ್ಲ, ಹಾಗೇ ಇದ್ದಾಳೆ, ಸುಮಧುರ ನೆನಪಿನಂಗಳಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾಳೆ.

Tags

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Language
Close