Gururaj Gantihole Column: ಆಟಿಸಂ ಲೋಕದೊಳಗೊಂದು ಮೌನ ಪಯಣ !

ಗಂಟಾಘೋಷ

ಒಂದು ಮೌನ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದು ಶಬ್ದವಿಲ್ಲದ ಮೌನ ಅಲ್ಲ, ಅದರೊಳಗೆ ಸಾವಿರಾರು ಶಬ್ದಗಳು ಅಡಗಿರುತ್ತವೆ. ನಾವು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ, ಅವರು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅದರ ಮಧ್ಯೆ ಹುಟ್ಟುವುದೇ ಅಂತರ. ಆ ಅಂತರದ ಹೆಸರು Autism Spectrum Disorder (ASD).

ನಾನು ಆ ದಿನ ಒಂದು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ; ನಾನು ಒಂದು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಶಾಲೆಯಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಬೆಂಚುಗಳು, ಬ್ಲ್ಯಾಕ್‌ಬೋರ್ಡ್, ಶಿಕ್ಷಕರು ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದವು. ಆದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ, ಅವನ ಹೆಸರು ನನಗೆ ನೆನಪಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ನೆನಪಿದೆ. ಅವನು ನನ್ನ ಕಡೆ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಆಟದ ಕಾರನ್ನು ಇಟ್ಟು ಅದನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ತಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ.

ನಾವು ನೋಡಿದರೆ ಅದನ್ನು ಹುಚ್ಚುತನ ಎಂದು ಕರೆಯಬಹುದು. ಆದರೆ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಅದು ಒಂದು ರೀತಿ, ಒಂದು ಪ್ಯಾಟರ್ನ್ ಅನ್ನಿಸಿತು. ನಮಗೆ ವಿಚಿತ್ರವಾದುದು, ಅವನಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ನಾವು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ ಇವನು ಒಂದೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಅದು ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿದೆ. ಈ ಜಗತ್ತು ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಆ ಕಾರಿನ ಚಲನೆ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಅವನಿಗೆ ಸುರಕ್ಷತೆ.

ಅವನ ತಾಯಿ ಅವನ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಭಾವನೆಗಳು ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಂಡವು ಒಂದು ದಣಿವು ಮತ್ತು ಹೋರಾಟ. ಮಾತಾಡ್ತಾನಾ? ಎಂದು ನಾನು ಕೇಳಿದೆ. ಅವಳು ನಕ್ಕಳು. ಅದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ನಗು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತನ್ನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಅಂದಳು.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Gururaj Gantihole Column: ಪರ್ಷಿಯಾದಿಂದ ಇರಾನ್:‌ ತೈಲ, ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯ ಪಯಣ

ಆ ಒಂದು ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಕಥೆಗಳಿವೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಆಗಲೇ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ನಾವು ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಪದ ಬಳಸುತ್ತೇವೆ ಅದು ನಾರ್ಮಲ. ಈ ಪದದ ಅರ್ಥ ವೇನು? ಯಾರು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ್ದಾರೆ? ಯಾವ ಅಳತೆಯಲ್ಲಿ? ಒಂದು ಮಗು ಮಾತನಾಡದಿದ್ದರೆ ಅದು ನಾರ್ಮಲ್ ಅಲ್ಲವಾ? ಕಣ್ಣು ಕಣ್ಣು ನೋಡದಿದ್ದರೆ ತಪ್ಪಾ? ಅಥವಾ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೇ ಕಡಿಮೆಯಾ? ಆಟಿಸಂ ಅಂದ್ರೆ ರೋಗ ಅಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಡಿಸಾರ್ಡರ್‌ ಅಂತ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅದು ಒಂದು ಲೇಬಲ್ ಮಾತ್ರ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಅದು ಮಿದುಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಬೇರೆಯ ವಿಧಾನ.

ನಾವು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತೇವೆ, ಅವರು ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಸಂಭಾಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ, ಅವರು ದೃಶ್ಯ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಒಮ್ಮೆ ನೀವು ಅವರ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂತೆ ಕಲ್ಪನೆ ಮಾಡಿ. ನೀವು ಒಂದು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೀರಿ. ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಶಬ್ದ ಬರುತ್ತಿದೆ.

ಫೋನು ಸದ್ದು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ, ಬಲ್ಬ ಬೆಳಕು ಕಣ್ಣಿಗೆ ನೋವಾಗುವಷ್ಟು, ಜನರು ಮಾತನಾಡು ತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪದವೂ ಗೊಂದಲ. ನೀವು ಏನು ಮಾಡುತ್ತೀರಿ? ಕಿವಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳು ತ್ತೀರಿ, ಒಂದು ಮೂಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೀರಿ. ಅದೇ ಆಟಿಸಂ ಇರುವ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರತಿದಿನದ ಅನುಭವ. ನಾವು ಮಾಡುವ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಏನೆಂದರೆ ಮಾತನಾಡದ ಮಗುವನ್ನು ಅದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವುದು.

ಆಟಿಸಂನ ಚರಿತ್ರೆ ನೋಡುವುದಾದರೆ, ಮೇರಿ ಟೆಂಪಲ್ ಗ್ರ್ಯಾಂಡಿನ್ ತಡವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು, ಆದರೆ ಅವರು ವಿಶ್ವದ ಪ್ರಮುಖ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು. ಅವರು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ನಾನು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ನಾನು ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇದು ಮೌನದೊಳಗಿನ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಸಾಕ್ಷಿ.

ಒಂದು ಮಗು ಮಾತಾಡದೇ ಇದ್ದರೆ ಅದು ಸಮಸ್ಯೆಯಾ, ಅಥವಾ ನಾವು ಕೇಳಲು ಕಲಿತ್ತಿಲ್ಲವೇ? ಪುಸ್ತಕಗಳು ಇದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿತ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿಯಂತೆ ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಕಣ್ಣು ಕಣ್ಣು ನೋಡೋ ದಿಲ್ಲ, ಮಾತು ತಡ, ಪದೇಪದೆ ಒಂದೇ ಕೆಲಸ, ಒಬ್ಬರ ಜತೆ ಬೆರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಇವು ಚೆಕ್ಲಿ ಅಲ್ಲ; ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ದಿನನಿತ್ಯದ ಹೋರಾಟ.

ಒಬ್ಬ ತಾಯಿ ಹೇಳಿದಳು, ನನ್ನ ಮಗುವು ನನ್ನನ್ನು ‘ಅಮ್ಮ’ ಅಂತ ಕರೆಯಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ತನ್ನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿಸಿತು. ಇದು ಲಕ್ಷಣ ಅಲ್ಲ, ಇದು ಒಂದು ಬೇರೆ ಭಾಷೆ. ನಾವು ಯಾವಾಗಲೂ ಮಗುವಿನತ್ತ ಬೆರಳು ಮಾಡಿ ಇವನಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆ ಇದೆ ಎಂದು ತೋರಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಆದರೆ ಇಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿಲ್ಲವಾ? ಆಟಿಸಂ ಬಗ್ಗೆ ಅಜ್ಞಾನ ಇರುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಆಟಿಸಂ ಇರುವ ಮಗು ಮಾತ್ರ ಹೋರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ; ಕುಟುಂಬವೂ ಹೋರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ತಾಯಿ ತನ್ನ ಜೀವನ ಬಿಟ್ಟು ಮಗುವಿನ ಜತೆ ಇರುತ್ತಾಳೆ, ತಂದೆ ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಓಡುತ್ತಾನೆ, ಸಹೋದರ ಸಹೋದರಿಯರು ಗಮನ ವಿಲ್ಲದೆ ಬೆಳೆದಿರುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಒಂದು ಮೌನ ಸಂಘರ್ಷ.

ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ ಜಾಗೃತಿಯಾದರೂ ಇದೆ, ಆದರೆ ಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಇದು ದೇವರ ಶಿಕ್ಷೆ ಅಥವಾ ಮಗು ಹುಚ್ಚು ಎಂಬ ಟ್ಯಾಗ್ ಇದೆ. ಸಮರ್ಪಕ ತಪಾಸಣೆ ಇಲ್ಲ, ಸಹಾಯ ಇಲ್ಲ, ಮೇಲಾಗಿ ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸೇ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಒಂದೇ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಅಳತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ಮಗು ಬರೆದು ತೋರಿಸಿದರೆ ಬುದ್ಧಿವಂತ, ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮಗು ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿದರೆ ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ.

ಇದು ಅನ್ಯಾಯವಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನು? ಒಂದು ಕಠಿಣ ಸತ್ಯವಿದೆ. ಆಟಿಸಂ ಗುಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಬೇಗ ಗುರುತಿಸಿದರೆ, ಸರಿಯಾದ ತರಬೇತಿ ಕೊಟ್ಟರೆ, ಸಮಾಜ ಬೆಂಬಲಿಸಿದರೆ ಜೀವನ ಉತ್ತಮ ವಾಗಬಹುದು. ಆಟಿಸಂನಲ್ಲಿ ಸಂವೇದನಾ ಪ್ರಪಂಚ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಶಬ್ದ ಗಳೂ ಅವರಿಗೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಅನುಭವವಾಗಬಹುದು.

ಕಣ್ಣು ಕಣ್ಣು ನೋಡದಿರುವುದು ಅಸಭ್ಯತೆ ಅಲ್ಲ; ಅದು ಆತ್ಮರಕ್ಷಣೆಯ ಒಂದು ವಿಧಾನ ವಾಗಿರ ಬಹುದು. ಆರಂಭಿಕ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪದಿಂದ ಮಕ್ಕಳ ಜೀವನದ ದಿಕ್ಕೇ ಬದಲಾಗಬಹುದು. ಕಾನೂನು ಹಕ್ಕುಗಳಿದ್ದರೂ, ಅವು ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ತಲುಪುತ್ತವೆಯೇ ಎಂಬುದು ಇನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ.

ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ಕಥೆ

3 ವರ್ಷದ ಮಗುವಿಗೆ ರೋಗನಿರ್ಣಯ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದ್ದರೂ ತಂದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಎರಡು ವರ್ಷ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು, ಸಮಯ ಮೀರಿತು. ಮೊದಲೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಎಂದು ತಾಯಿ ಅತ್ತಳು. ಸ್ವೀಕಾರವೇ ಮೊದಲ ಚಿಕಿತ್ಸೆ. ರೋಗನಿವಾರಣೆ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸವಲ್ಲ; ಅದು ಒಂದು ಸಂಬಂಧ. ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಾಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಬದಲಾವಣೆ.

ಆಟಿಸಂ ಮಕ್ಕಳ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ; ಅವರು ದೊಡ್ಡವರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಸಮಾಜ ಇನ್ನೂ ಅವರನ್ನು ಮಕ್ಕಳಂತೆ ನೋಡುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ 24 ವರ್ಷದ ಯುವಕ, ಪದವಿ ಇದೆ, ಜ್ಞಾನ ಇದೆ, ಆದರೆ ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲ. ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಐ ಕಾಂಟ್ಯಾಕ್ಟ್ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣ ಕೊಡಲಾಯಿತು. ನಾವು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತೇವಾ ಅಥವಾ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನಾ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉಳಿಯಿತು.‌

ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಕಂಪನಿಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಕಳಂಕ ಇದೆ. ಸಂಬಂಧ ಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮೌನದ ಹೋರಾಟ ಇದೆ. ಅವರಿಗೆ ಭಾವನೆಗಳಿವೆ, ಆದರೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ವಿಧಾನ ಬೇರೆ. ಅವರು ಐ ಲವ್ ಯೂ ಹೇಳಲಾರರು, ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಜತೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಅದುವೇ ಅವರ ಪ್ರೀತಿ.

ಕುಟುಂಬದ ದೊಡ್ಡ ಭಯ

ನಾವು ಇಲ್ಲದ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಏನು? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾವಲಂಬನೆ ಸಾಧ್ಯ, ಆದರೆ ತರಬೇತಿ, ಅವಕಾಶ, ಸ್ವೀಕಾರ ಬೇಕು.

ಅವರಿಗೆ ದಯೆ ಬೇಡ

ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಮಾಜ ಬೇಕು; ಸಮಸ್ಯೆ ಅವರಲ್ಲಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಒಂದು ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೂಗಿದ ಯುವಕನಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಕೋಪಗೊಂಡರು; ಅವನ ಅಕ್ಕ ಅವನಿಗೆ ಶಬ್ದ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಿದೆ ಎಂದಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ಮೌನರಾದರು. ಅರ್ಥ ಆಗಲು ಒಂದು ವಾಕ್ಯ ಸಾಕು. ಕಾನೂನು ಕಾಗದದ ಉಳಿಯಬಾರದು; ಬದುಕಿಗೆ ಬರಬೇಕು.

ಪರಿಹಾರಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟ

ಆರಂಭದ ಗುರುತಿಸುವಿಕೆ, ಸಮಗ್ರ ಶಿಕ್ಷಣ, ಸೂಕ್ತ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಿಗಬೇಕು, ಉದ್ಯೋಗ ಅವಕಾಶಗಳು, ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲ, ಕಾನೂನು ಜಾರಿಗೆ ಬರಬೇಕು, ಸಮಾಜದ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಾಗಬೇಕು. ಪಾಪ ಅನ್ನೋ ದೃಷ್ಟಿ ಬಿಡಬೇಕು, ಹುಚ್ಚು ಅನ್ನೋ ಪದ ಬಳಸದಿರಬೇಕು, ಸಹಾನುಭೂತಿ ಕಲಿಸಬೇಕು.

ASD (autism spectrum disorder) ಗಾಗಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಜಿಲ್ಲಾವಾರು ಅಧಿಕೃತ ಮಾಹಿತಿ ಸಂಗ್ರಹ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಮತ್ತು ಶೇ.1ರಷ್ಟು ಹರಡುವಿಕೆ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಂದಾಜು ಮಾಹಿತಿ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರ ಪ್ರದೇಶದ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ASD ಅಂದಾಜು 40000 - 60000 ಇರಬಹುದೆಂದು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಲಾಗಿದೆ.

ಕಾರಣ, ಹೆಚ್ಚು ರೋಗನಿರ್ಣಯ ಕೇಂದ್ರಗಳು, ಮಕ್ಕಳ ನರವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಲಭ್ಯ ಮತ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಅರಿವು ಹೆಚ್ಚು. ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ (ಮಂಗಳೂರು ವಿಭಾಗ) ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ 4000 - 7000 ASD ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದಾರೆಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿದೆ. ಉಡುಪಿ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ 2000 - 4000 ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದಾರೆಂದು ಅಂದಾಜು ಮಾಹಿತಿಯಿದೆ.

ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ (Karwar, Sirsi belt) 3000 - 5000 ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದಾರೆಂಬ ಮಾಹಿತಿಯಿದೆ. ಸರಕಾರದ ದಾಖಲೆಗಳು (ಅಂಗವೈಕಲ್ಯ ಡೇಟಾ) ASD ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬೌದ್ಧಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ/ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಅಸಾಮರ್ಥ್ಯ ವರ್ಗದ ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತದೆ.

UDID (ವಿಶಿಷ್ಟ ಅಂಗವೈಕಲ್ಯ ID) ಪೋರ್ಟಲ್ ಡೇಟಾವು ASD ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹಾಗೂ ಕಡಿಮೆ ದಾಖಲು ಆಗುತ್ತದೆ. ಬೌದ್ಧಿಕ ಅಂಗವೈಕಲ್ಯ, ಬಹು ಅಂಗವೈಕಲ್ಯ ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸೇರಿರುತ್ತದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ASD ರೋಗನಿರ್ಣಯ ಮಾಡಲಾದ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಮಾಣ ಪತ್ರ ಇದೆ. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಇದು ಲಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿವೆ ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ.

ಒಂದು ಶಕ್ತಿಯುತ ಸತ್ಯವೇನೆಂದರೆ, ಆಟಿಸಂ ಇರುವವರು ಜಗತ್ತನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವವ ರಾಗಬಹುದು. ಅವರು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ, ಹೊಸ ದಾರಿಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ. ಸಮಸ್ಯೆ ಅವರಲ್ಲಿಲ್ಲ; ಅವರಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಡದ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿದೆ. ನಾನು ಮೊದಲಿಗೆ ನೋಡಿದ ಆ ಹುಡುಗ ಇನ್ನೂ ಕಾರನ್ನೇ ತಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಈಗ ಒಂದು ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇದೆ ಅವನ ಜತೆ ಒಂದು ಸಮಾಜ ಕುಳಿತಿದೆ. ಅವನ ತಾಯಿ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ, ಒಬ್ಬ ಶಿಕ್ಷಕ, ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತ. ನಾವು ಕೇಳಬೇಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ, ಈ ಮಗು ಯಾಕೆ ಬೇರೆ? ಅಲ್ಲ, ನಾವು ಯಾಕೆ ಅರ್ಥಮಾಡಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ? ನಾವು ಕೊಡ ಬೇಕಾದದ್ದು ದಯೆ ಅಲ್ಲ, ಗೌರವ. ಆಟಿಸಂ ಒಂದು ಮೌನ ಅಲ್ಲ; ಅದು ಕೇಳಿಸದ ಶಬ್ದ. ನಾವು ಕೇಳಲು ಸಿದ್ಧರಾದರೆ ಅವರು ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಆಟಿಸಂ ಬಗ್ಗೆ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಇದು ಸರಿಪಡಿಸಬೇಕಾದ ಒಂದು ದೋಷವಲ್ಲ, ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಒಂದು ವಿಶ್ವ. ನಾವು ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಅವರನ್ನು ನಮ್ಮ ಮಾದರಿಯೊಳಗೆ ತಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೇವೆ, ಅಷ್ಟು ಬಾರಿ ಅವರೊಳಗಿನ ಅದ್ಭುತಗಳನ್ನು ನಾವು ಕಳೆದು ಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಮಾತು ಕಡಿಮೆ ಇರಬಹುದು, ಕಣ್ಣು ಸಂಪರ್ಕ ತಪ್ಪಿರಬಹುದು, ವರ್ತನೆ ನಮಗೆ ಅಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಆದರೆ ಆ ಮೌನದೊಳಗೆ ಒಂದು ಆಳವಾದ ಚಿಂತನೆ ಇದೆ, ಆ ವಿಭಿನ್ನ ನಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ವಂತ ಲಾಜಿಕ್ ಇದೆ. ಸಮಾಜವು ಯಾವಾಗಲೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ಎಂಬ ಪದದ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಇತಿಹಾಸ ಹೇಳುವುದು ಏನೆಂದರೆ, ಲೋಕವನ್ನು ಬದಲಿಸಿದವರು ಎಂದಿಗೂ ಆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆಟಿಸಂ ಇರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ನಾವು ಕೇವಲ ಕರುಣೆಯಿಂದ ನೋಡಬೇಕಾದವರಾಗಿ ಕಾಣಬಾ ರದು; ಅವರು ಕರುಣೆಗೆ ಪಾತ್ರರು ಅಲ್ಲ, ಅವರು ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರು. ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ದಯೆಯಲ್ಲ, ಅವಕಾಶ. ನಾವು ಅವರ ಜತೆ ಮಾತನಾಡುವ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬದಲಿಸಿದ ಕ್ಷಣ ದಿಂದಲೇ, ಅವರ ಜಗತ್ತು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಬದಲಾವಣೆ ಅವರೊಳಗೆ ಆಗಬೇಕಿಲ್ಲ; ಬದಲಾವಣೆ ನಮ್ಮ ಮನೋಭಾವದಲ್ಲಿ ಆಗಬೇಕು.

ಆಟಿಸಂ ಒಂದು ಮೌನ ಅಲ್ಲ. ಅದು ನಾವು ಇನ್ನೂ ಕಲಿಯದ ಒಂದು ಭಾಷೆ. ಆ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ದಿನ, ಅವರು ವಿಭಿನ್ನ ಎನ್ನುವ ಗಡಿ ಕರಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಸಮಸ್ಯೆ ಅವರಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಲ್ಲಿತ್ತು.