Gururaj Gantihole Column: ಖಾಸಗಿ ಡೀಮ್ಡ್‌ ವಿವಿಗಳ ರೀತಿ ರಾಜ್ಯ ವಿವಿಗಳೇಕೆ ಮಿಂಚುತ್ತಿಲ್ಲ ?

ಗಂಟಾಘೋಷ

ರಾಜ್ಯದ ಸರಕಾರಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಕೇವಲ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣದ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲ, ಅವು ಗ್ರಾಮೀಣ ಮತ್ತು ಬಡ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ಜ್ಞಾನದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯುವ ಆಶಾಕಿರಣಗಳು. ಹಿಂದೆ ಮೈಸೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ, ಧಾರವಾಡದ ಕರ್ನಾಟಕ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಂತಹ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಕೇವಲ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಇಡೀ ದೇಶಕ್ಕೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಇಲ್ಲಿ ಕಲಿತ ಅನೇಕ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರತಿಭೆಗಳು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ವಿeನ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂಶೋಧನಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

ಬಡತನ ರೇಖೆಗಿಂತ ಕೆಳಗಿರುವ ಕುಟುಂಬದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಶುಲ್ಕದಲ್ಲಿ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಇವು ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದವು. ನಾಡಿನ ಅನೇಕ ಚಿಂತಕರು, ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹಾಗೂ ಆಡಳಿತಗಾರರು ಇಂತಹ ಸರ್ಕಾರಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಓದಿ ಬೆಳೆದವರು. ಅಂದಿನ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವಾತಾವರಣ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾದ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಮತ್ತು ಕಲಿಯುವ ಹಂಬಲವನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಪ್ರಸ್ತುತ, ನಮ್ಮ ಬಹುತೇಕ ರಾಜ್ಯ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾದ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಸಂಶೋಧನಾ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಒದಗಿಸುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾಗು ತ್ತಿವೆ.

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನದ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳಿಗೆ ಹೆಸರಾಗಿದ್ದ ಈ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಇಂದು ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿವೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಪ್ರಯೋ ಗಾಲಯಗಳು, ಸುಸಜ್ಜಿತ ಗ್ರಂಥಾಲಯಗಳು ಮತ್ತು ಸೂಕ್ತ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಬಡ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದುಳಿಯುವಂತಾಗಿದೆ. ಹಳೆಯ ಪಠ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನೇ ಇಂದಿಗೂ ಬೋಧಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಆಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಅರಿವು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Gururaj Gantihole Column: ಹಾತಿಕಟ್ಟೆಯ ಹೊಂಡಗಳಲ್ಲಿರುವ ಈ ಮೀನುಮರಿಗಳ ಕಥೆ ಕೇಳಿ !

ಶ್ರೀಮಂತರಿಗೆ ಡೀಮ್ಡ್ ಸ್ವರ್ಗ: ಖಾಸಗಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಹಾಗೂ ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಶುಲ್ಕ ಬೇಡುವ ‘ಡೀಮ್ಡ್’ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ದಿನೇದಿನೇ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಸೌಲಭ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಮಾತ್ರ ಹಳೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸೊರಗುತ್ತಿವೆ.

ಬೃಹತ್ ಕ್ಯಾಂಪಸ್, ವಿದೇಶಿ ಒಪ್ಪಂದಗಳು ಹಾಗೂ ಕಾರ್ಪೋರೆಟ್ ವಾತಾವರಣ ಒದಗಿಸುವ ಈ ಡೀಮ್ಡ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಶ್ರೀಮಂತರ ಪಾಲಿನ ಸ್ವರ್ಗವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದು, ಇಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಸಂಗ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಉನ್ನತ ಉದ್ಯೋಗಗಳು ಒಲಿಯುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ, ಇಂತಹ ಭಾರಿ ಶುಲ್ಕ ಭರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಬಡ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮೀಣ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಸರ್ಕಾರಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳೇ ಆಸರೆಯಾಗಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಿಗದಿರುವುದರಿಂದ ಅವರು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪ್ರತಿಭೆ ಹೊಂದಿದ್ದರೂ ಉದ್ಯೋಗ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತಕ್ಕ ಅವಕಾಶಗಳು ಸಿಗದೆ ತೀವ್ರ ನಿರಾಸೆ ಅನುಭವಿಸುವಂತಾಗಿದೆ ಕಳೆದ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ವರದಿಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆ ಎಂದರೆ ಅನುದಾನದ ತೀವ್ರ ಕೊರತೆ. ಸರ್ಕಾರದ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳೇ ಈ ಆರ್ಥಿಕ ದಿವಾಳಿತನವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತವೆ.

2023-24 ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ 41 ಕೋಟಿ ರುಪಾಯಿಗಳಷ್ಟಿದ್ದ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಅನುದಾನವು, 2024-25ರಲ್ಲಿ 30 ಕೋಟಿಗೆ ಕುಸಿದು, 2025-26ನೇ ಸಾಲಿಗೆ ಕೇವಲ 20 ಕೋಟಿ ರುಪಾಯಿಗಳಿಗೆ ಇಳಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಅಂದರೆ ಕೇವಲ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಅನುದಾನ ದಲ್ಲಿ ಬರೋಬ್ಬರಿ ಶೇ.51ರಷ್ಟು ಕಡಿತವಾಗಿದೆ!

ವಿದ್ಯುತ್ ಶುಲ್ಕ ಕಟ್ಟಲು ಹಾಗೂ ದೈನಂದಿನ ನಿರ್ವಹಣೆಗೂ ಪರದಾಡುವಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕೆಲವು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ತಲುಪಿವೆ ಎನ್ನುವ ವರದಿಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬರುತ್ತಿವೆ. ಅನುದಾನದ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ಹೊಸ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳ ನಿರ್ಮಾಣ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡಿದೆ, ಹಳೆಯ ಕಟ್ಟಡಗಳ ದುರಸ್ತಿ ಕಾರ್ಯವೂ ನಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳ ಹೆಗ್ಗುರುತಾಗಿವೆ. ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಸೂಕ್ತ ಆರ್ಥಿಕ ನೆರವು ಸಿಗದಿರುವುದರಿಂದ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾ ಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಶೋಧನಾ ಕಾರ್ಯಗಳು ಬಹುತೇಕ ಕುಂಠಿತವಾಗಿವೆ.

ಉನ್ನತ ವ್ಯಾಸಂಗ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿವೇತನ ಬಿಡುಗಡೆ ಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಹಾಗೂ ಹೊಸ ಸಂಶೋಧನಾ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಸರಕಾರದಿಂದ ಯಾವುದೇ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಸಂಶೋಧಕರು ರಾಜ್ಯದ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ ಗಳಿಂದ ದೂರ ಉಳಿಯುವಂತಾಗಿದ್ದು, ಜ್ಞಾನ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ದೊಡ್ಡ ಹೊಡೆತ ಬಿದ್ದಿದೆ.

ಪ್ರಯೋಗಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳು ಮತ್ತು ಉಪಕರಣಗಳ ಕೊರತೆ ಯಿಂದಾಗಿ ವಿಜ್ಞಾನ ವಿಭಾಗದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪರದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅನೇಕ ಸಂಶೋಧಕರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಹಣವನ್ನು ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ ಅಂಕಪಟ್ಟಿ ಮುದ್ರಿಸುವ ಕಾರ್ಖಾನೆ: ಯಾವುದೇ ಹೊಸ ಸಂಶೋಧನೆ ಅಥವಾ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಬೋಧನೆ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ, ಪ್ರಸ್ತುತ ಬಹುತೇಕ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಕೇವಲ ಅಂಕಪಟ್ಟಿ ಹಾಗೂ ಪದವಿ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ ಮುದ್ರಿಸಿ ಕೊಡುವ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಂತೆ ಬದಲಾಗಿವೆ.

ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಅಥವಾ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಜ್ಞಾನ ವನ್ನು ನೀಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಕೇವಲ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದು ಮತ್ತು ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಮಾಡುವುದರ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಚಿಂತನೆ, ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸುವ ಕೌಶಲ್ಯ ಹಾಗೂ ಸಮಾಜಮುಖಿ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಮಾಯ ವಾಗಿವೆ.

ಉತ್ತಮ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವಾತಾವರಣಕ್ಕೆ ಕಾಯಂ ಬೋಧಕ ವರ್ಗ ಅತ್ಯಂತ ಅವಶ್ಯಕ. ಆದರೆ, ರಾಜ್ಯದ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಇರುವ ಸಾವಿರಾರು ಕಾಯಂ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರ ಹುದ್ದೆಗಳನ್ನು ದೀರ್ಘ ಕಾಲದಿಂದ ಭರ್ತಿ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ನಿವೃತ್ತರಾಗುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೊಸ ನೇಮಕಾತಿ ನಡೆಯದ ಕಾರಣ, ಇಡೀ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಕೇವಲ ಅತಿಥಿ ಉಪನ್ಯಾಸಕರ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವಂತಾಗಿದೆ. ಇರುವ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯ ಕಾಯಂ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಕೆಲಸಗಳ ಮುಳುಗಿದ್ದು, ತರಗತಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಅವರಿಗೆ ಸಮಯ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಾಯಂ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕ ರಿಲ್ಲದೆ ಸಂಶೋಧನಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರು ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಇದರಿಂದ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ನಿರಂತರತೆ ಕಡಿತಗೊಂಡಿದ್ದು, ಕಲಿಕೆಯ ಮತ್ತು ಸಂಶೋಧನಾ ಗುಣಮಟ್ಟ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕುಸಿದಿದೆ. ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರೇ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಸಂಶೋಧನಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಭವಿಷ್ಯವು ಅತಂತ್ರವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಅಧ್ಯಯನಗಳು ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ವಿಳಂಬವಾಗುತ್ತಿವೆ.

ಹಿಂದಿನ ಸರಕಾರದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾಗದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವಂತೆ ಜಿಲ್ಲೆಗೊಂದು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಡಿ ಚಾಮರಾಜನಗರ, ಬಾಗಲಕೋಟೆ, ಮಂಡ್ಯ, ಕೊಡಗು, ಬೀದರ್, ಕೊಪ್ಪಳ ಹಾಗೂ ಹಾವೇರಿಯಂತಹ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ ಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಪ್ರಸ್ತುತ ಸರಕಾರವು ಆರ್ಥಿಕ ಮುಗ್ಗಟ್ಟು ಹಾಗೂ ಮೂಲ ಸೌಕರ್ಯದ ಕೊರತೆಯ ಕಾರಣ ನೀಡಿ ಈ ಪೈಕಿ ಬಹುತೇಕ ಹೊಸ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುವ ಅಥವಾ ಹಳೆಯ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿಲೀನಗೊಳಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಂಡಿದೆ.

ಇದರಿಂದ ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣದ ವಿಸ್ತರಣೆಗೆ ದೊಡ್ಡ ಹಿನ್ನಡೆಯಾಗಿದೆ. ಆಯಾ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಬಡ ಹಾಗೂ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಮ್ಮೂರ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಿಗುವ ಆಶಾಭಾವನೆ ಇದರಿಂದ ನುಚ್ಚು ನೂರಾಗಿದೆ. ವಿಕೇಂದ್ರೀಕರಣದ ಮೂಲಕ ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾಗವನ್ನು ಶೈಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತುವ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ಕೈಚೆಲ್ಲಿದೆ. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿರುವ ಉಡುಪಿಯಂತಹ ಪ್ರಮುಖ ಜಿಯಲ್ಲಿ ನೂತನ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಕ್ಕಾಗಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಂದ ನಿರಂತರ ಬೇಡಿಕೆಗಳಿದ್ದರೂ, ಸರ್ಕಾರ ಮಾತ್ರ ಈ ಕೂಗನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಮೌನವಹಿಸಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ದುಖಕರ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ.

ಬೋಧಕರಿಗೇ ವೇತನ ತನ್ನಿ ಎಂದ ಭಾಷಾ ವಿವಿಗಳು: ರಾಜ್ಯದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಭಾಷೆಯ ಉಳಿವಿಗಾಗಿ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾದ ಹಂಪಿಯ ಕನ್ನಡ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ ಹಾಗೂ ಗೊಟಗೋಡಿಯ ಕರ್ನಾಟಕ ಜಾನಪದ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಂತೂ ತೀರಾ ಹದಗೆಟ್ಟಿದೆ. ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಹಾಗೂ ಶಾಸನಗಳ ಸಂಶೋಧನೆಯಲ್ಲಿ ಇಡೀ ದೇಶಕ್ಕೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿದ್ದ ಹಂಪಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವು ಇಂದು ತನ್ನ ಹೊರಗುತ್ತಿಗೆ ನೌಕರರಿಗೆ ಹಾಗೂ ಅತಿಥಿ ಉಪನ್ಯಾಸಕರಿಗೆ ವೇತನ ನೀಡಲೂ ಪರದಾಡುತ್ತಿದೆ.

ಹಂಪಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಬರೋಬ್ಬರಿ 11 ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗೆ ವೇತನವೇ ಪಾವತಿ ಯಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎಷ್ಟು ವಿಕೋಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದೆ ಎಂದು ಊಹಿಸಬಹುದು. ನಾಡಿನ ಅಪರೂಪದ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಗಳು, ತಾಳೆಗರಿಗಳು ಹಾಗೂ ಜಾನಪದ ಕಲೆಗಳ ದಾಖಲಾತಿ ಕಾರ್ಯಗಳು ಅನುದಾನವಿಲ್ಲದೆ ಮೂಲೆಗುಂಪಾಗಿವೆ.

ಜಾನಪದ ಕಲಾವಿದರು ಮತ್ತು ವೃತ್ತಿಪರ ಸಂಶೋಧಕರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ನಡೆಯಬೇಕಿದ್ದ ಅಧ್ಯಯ ನಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡಿವೆ. ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ವೇದಿಕೆ ಮೇಲೆ ಭಾಷಣ ಮಾಡುವ ನಾಯಕರು, ಭಾಷೆಗಾಗಿ ಇರುವ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಹಸಿವಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿರುವುದು ವಿಪರ್ಯಾ ಸವಾಗಿದೆ. ಈ ದಯನೀಯ ಸ್ಥಿತಿ ಯನ್ನು ಕಂಡು ಸ್ವತಃ ರಾಜ್ಯಪಾಲರೇ ಸರಕಾರವನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಹಂಪಿ ಕನ್ನಡ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ, ಕರ್ನಾಟಕ ಜಾನಪದ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ, ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಸ್ಕೃತ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ, ಡಾ.ಗಂಗೂಬಾಯಿ ಹಾನಗಲ್ ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ಪ್ರದರ್ಶಕ ಕಲೆಗಳ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾ ಲಯ ಹಾಗೂ ಡಾ.ಬಿ.ಆರ್.ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಸ್ಕೂಲ್ ಆಫ್ ಎಕನಾಮಿಕ್ಸ್ ಮುಂತಾದ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಅಗತ್ಯ ಅನುದಾನ ನೀಡಿ, ಅಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಇರುವ ಹುದ್ದೆಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಭರ್ತಿ ಮಾಡುವಂತೆ ರಾಜ್ಯಪಾಲರು ಖುದ್ದಾಗಿ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕುಸಿದಿದೆ.

ಅನುದಾನದ ಕೊರತೆ ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ತಲುಪಿದೆ ಎಂದರೆ, ಕೆಲವು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವತಃ ಅತಿಥಿ ಉಪನ್ಯಾಸಕರು ಮತ್ತು ವಿಭಾಗದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರೇ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಹಾಗೂ ವೇತನಕ್ಕಾಗಿ ದಾನಿಗಳಿಂದ ಅಥವಾ ಇತರ ಮೂಲಗಳಿಂದ ಅನುದಾನ ತರುವಂತೆ ಸೂಚಿಸಲಾ ಗುತ್ತಿದೆ. ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸಬೇಕಾದ ಪ್ರಾಧ್ಯಾ ಪಕರು ಕೈವೊಡ್ಡಿ ಹಣ ಬೇಡುವಂತಹ ಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣ ವಾಗಿರುವುದು ಶಿಕ್ಷಕ ವೃತ್ತಿಯ ಘನತೆಯನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಂತಿದೆ. ಬೋಧಕರು ತಮ್ಮ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಮರೆತು, ಸಂಸ್ಥೆಯ ಉಳಿವಿಗೆ ಹೋರಾಡುವಂತಹ ದುಸ್ಥಿತಿ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಕಾಣಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಬೇಕಿದೆ ವಿವಿಗಳ ಪುನರುಜ್ಜೀವನ: ಖಾಸಗಿ ವಿವಿಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆ ತಪ್ಪಲ್ಲ, ಆದರೆ ಸರಕಾರಿ ವಿವಿಗಳು ಅವುಗಳ ರೀತಿ ಬೆಳೆಯದೇ ಇರುವುದು ಬೇಜಾರಾಗುವ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯ ಪಾಲಿಸಬೇಕಾದರೆ ರಾಜ್ಯ ವಿವಿಗಳು ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಲಯಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕಿದೆ. ಈ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಯೋಜನೆಗಳ ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯವಿದೆ.

ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಿಗೆ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ಹಾಗೂ ದೂರದೃಷ್ಟಿ ಹೊಂದಿರುವ ಕುಲಪತಿಗಳನ್ನು ನೇಮಿಸಬೇಕು. ಅವರಿಗೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಗುರಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ವಹಿಸಬೇಕು. ರಾಜ್ಯಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಮಗ್ರ ಸಂಶೋಧನಾ ಭಂಡಾರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ನವೀನ ಹಾಗೂ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸಂಶೋಧನೆ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಅನುದಾನ ಹಾಗೂ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಬೇಕು.

ಕುಲಪತಿಗಳ ನೇಮಕಾತಿಯು ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಭಾವದ ಮೇಲಾಗದೆ, ಅವರ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಅರ್ಹತೆ ಹಾಗೂ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ದಕ್ಷತೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಡೆಯಬೇಕು. ಅವರಿಗೆ ನೀಡಿದ ಗುರಿಗಳನ್ನು ತಲುಪಲು ವಿಫಲವಾದರೆ ಅವರನ್ನು ಹೊಣೆಗಾರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ನಿಯಮ ಗಳನ್ನು ತರಬೇಕು. ಈ ಸಂಶೋಧನಾ ಭಂಡಾರವು ನಾಡಿನ ಎಲ್ಲಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಲಭ್ಯ ವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಹೊಸ ಚಿಂತನೆಗಳಿಗೆ ಮುಕ್ತ ಅವಕಾಶ ಒದಗಿಸಿಕೊಡಬೇಕು.

ಇದರ ಜೊತೆಗೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿನ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸಂಶೋಧಕರ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ವಿಭಾಗವಿರಬೇಕು. ಅವರ ಸಂಶೋಧನಾ ಸೂಚ್ಯಂಕ ಹಾಗೂ ಉಖಗಳ ವಿವರಗಳನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕು. ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವಲಯದ ಬೋಧಕರು ತಮ್ಮ ಅರ್ಹತಾ ವಿವರಗಳನ್ನು ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಹಾಗೂ ಚಾಚೂತಪ್ಪದೆ ನವೀಕರಿಸ ಬೇಕು.

ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದವರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಪಾರದರ್ಶಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ರಾಜ್ಯದ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಮರುಜೀವ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ. ಬೋಧಕರ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸುವುದರಿಂದ ಅವರ ನಡುವೆ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಪೈಪೋಟಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲದೆ, ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಹಾಗೂ ಉದ್ಯಮಗಳು ನಮ್ಮ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳ ಜೊತೆ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ಅನುದಾನ ನೀಡಲು ಇದು ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಪಾರದರ್ಶಕ ಹಾಗೂ ಅರ್ಹತೆ ಆಧಾರಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ, ನಮ್ಮ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಭವಿಷ್ಯದ ಜ್ಞಾನ ಕೇಂದ್ರಗಳಾಗಿ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನಿಲ್ಲಬಲ್ಲವು.