Vishweshwar Bhat: ದಾದಾ ಸಾಹೇಬ್ ಫಾಲ್ಕೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಒಂದು ಗರಿ ಮೂಡಿತು!

ಅನಂತ್ ನಾಗ್ !

ಅಬ್ಬರವಿಲ್ಲದ, ಅತ್ಯಂತ ಸಹಜ ಮತ್ತು ಮಾಗಿದ ಅಭಿನಯಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗ ಕಂಡ ಅಪರೂಪದ ಮುಖ. ಮುಗ್ಧ ನಗೆ, ನವಿರಾದ ಹಾಸ್ಯ ಮತ್ತು ತಣ್ಣನೆಯ ಗಂಭೀರತೆಯ ಮೂಲಕ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಮನುಷ್ಯನ ಸುಖ-ದುಃಖಗಳನ್ನು ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಂತ ಆಪ್ತವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ ಕಲಾವಿದ ಅವರು. ಕಲಾತ್ಮಕ ಚಿತ್ರಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಜನಪ್ರಿಯ ಸಿನಿಮಾಗಳವರೆಗೆ, ಕಾಲದ ಜೊತೆಗೆ ಘನತೆಯಿಂದ ಬೆಳೆದು ನಿಂತ ಕನ್ನಡ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಲೋಕದ ಸದಾ ಹಸಿರಾದ ಸಜ್ಜನ ಪ್ರತಿಭೆ.

ಅನಂತನಾಗ್ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ತೆರನಾದ ನಿರುಮ್ಮಳತೆಯಿದೆ. ಸಂಜೆಯ ಕಾಫಿ ಕಪ್ಪಿನಿಂದ ಹೊರಡುವ ಸಣ್ಣ ಹಬೆಯಂತೆ, ಕಣ್ಣಿಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಣ್ಣಗೆ ಮುಟ್ಟುವ ಒಂದು ಸೌಮ್ಯತೆ. ಕನ್ನಡ ಬೆಳ್ಳಿಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಮನುಷ್ಯನ ಸಹಜ ಮುಜುಗರ, ಪ್ರೇಮದ ತುಂಟ ಮುಗುಳುನಗೆ ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ಅಸಹಾಯಕತೆಗಳನ್ನು ಇಷ್ಟು ಸಲೀಸಾಗಿ, ಯಾವ ಕೃತಕ ನಾಟಕೀಯತೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ದಾಟಿಸಿದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ನಟನನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟ. ಕ್ಯಾಮೆರಾದೆದುರು ಅವರು ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೋ ಅಥವಾ ಸುಮ್ಮನೆ ನಮ್ಮದೇ ಮನೆಯ ಹಜಾರದ ಸೋಫಾದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೋ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಹುಟ್ಟಿಸುವುದೇ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ದೊಡ್ಡ ಮೋಡಿ.

ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಭಟ್‌ ಅವರ ಫೇಸ್‌ಬುಕ್‌ ಪೋಸ್ಟ್‌:

ಅವರ ಮೂಲ ಬೇರುಗಳು ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡದ ಕರಾವಳಿಯ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿದೆ. ಸಮುದ್ರದ ತೀರ, ಅಡಿಕೆ ತೋಟಗಳ ನಡುವೆ ಹಾದುಹೋಗುವ ಗಾಳಿ, ಹಂಚಿನ ಮನೆಗಳ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಆಡುವ ಹರಟೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅನಂತ ಅವರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲೇ ಅಡಗಿಕೊಂಡಿವೆ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಮುಂಬೈನಂತಹ ಮಹಾನಗರದ ಚಲನಶೀಲತೆ, ಕೊಂಕಣಿ ಭಾಷೆಯ ಆರ್ದ್ರತೆ ಮತ್ತು ರಂಗಭೂಮಿಯ ಸತ್ವಗಳು ಅವರೊಳಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಇಳಿದುಕೊಂಡವು. ಸತ್ಯದೇವ್ ದುಬೆಯವರ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ರಂಗಭೂಮಿಯ ಗರಡಿಯಲ್ಲಿ ಪಳಗಿದ ಅನಂತ್, ಶ್ಯಾಮ್ ಬೆನೆಗಲ್ ಅವರ ‘ಅಂಕುರ್’ ಮತ್ತು ‘ನಿಶಾಂತ್’ ಮೂಲಕ ಭಾರತೀಯ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾದರು. ಆ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಅವರಲ್ಲೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ ಇತ್ತು; ಅದು ಅಬ್ಬರವಿಲ್ಲದ, ಒಳಗೇ ಕುದಿಯುವ ನಟನೆಯ ಮಾಂತ್ರಿಕತೆ.

ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಅವರು ಕಾಲಿಟ್ಟ ಕಾಲಘಟ್ಟವೇ ಒಂದು ಸಂಕ್ರಮಣ ಕಾಲ. ಜಿ.ವಿ. ಅಯ್ಯರ್ ಅವರ ‘ಹಂಸಗೀತೆ’ಯ ವೆಂಕಟಸುಬ್ಬಯ್ಯನಾಗಿ ಅವರು ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದಾಗ, ನಾದದ ಅನ್ವೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ ತಪಿಸುವ ಒಬ್ಬ ತರುಣನ ಅಂತರಂಗದ ತೊಳಲಾಟ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಎದೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿತ್ತು. ಆ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನಾದಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಅರಸುವ ಹಸಿವಿತ್ತು, ಜೊತೆಗೆ ಜಗತ್ತಿನ ಕಪಟಗಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ನಲುಗುವ ಮುಗ್ಧತೆಯಿತ್ತು. ಬಿ.ವಿ. ಕಾರಂತರ ‘ಬರ’ ಚಿತ್ರದ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿ ಮೋಹನ್ ಕುಮಾರ್ ಪಾತ್ರವನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಇಂದಿಗೂ ಮೈ ಜುಂ ಎನ್ನುತ್ತದೆ. ಬರಪೀಡಿತ ಹಳ್ಳಿಯ ಧೂಳು, ರಾಜಕೀಯದ ಜಗ್ಗಾಟಗಳ ನಡುವೆ ನಿಸ್ಸಹಾಯಕನಾಗಿ ಕುಸಿಯುವ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬನ ಆಂತರಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು ಅನಂತ್ ತಮ್ಮ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ನೋಟಗಳಿಂದಲೇ ಕಟ್ಟಿಕ್ಕೊಟ್ಟರು.

ಅನಂತ್ ನಾಗ್ ಅವರ ಅಭಿನಯದ ನಿಜವಾದ ಸೌಂದರ್ಯ ಅಡಗಿರುವುದು ಅವರ ಸಹಜ ಲಯದಲ್ಲಿ. ಎಪ್ಪತ್ತು ಮತ್ತು ಎಂಬತ್ತರ ದಶಕದ ಭಾರತೀಯ ಸಿನಿಮಾ ವೀರಾವೇಶದ, ದೊಡ್ಡ ಡೈಲಾಗ್‌ಗಳ, ಅತಿರೇಕದ ನಾಯಕತ್ವವನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲವದು. ಆದರೆ ಅನಂತ್ ನಾಗ್ ಎಂದೂ ಅಂತಹ ಗದ್ದಲಗಳಿಗೆ ಮಾರುಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಸಣ್ಣದೊಂದು ಹುಬ್ಬೇರಿಸುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಮುಖದ ಒಂದು ಬದಿಯ ಮಂದಹಾಸದಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಮಾತಿನ ನಡುವೆ ಕೊಡುವ ಪುಟ್ಟ ಮೌನದಲ್ಲಿ ನೂರು ವಾಕ್ಯಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದರು. ‘ಬಯಲು ದಾರಿ’, ‘ಚಂದನದ ಗೊಂಬೆ’ ಚಿತ್ರಗಳ ನಾಯಕನಾಗಿ ಅವರು ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಕನಸಿನ ರಾಜಕುಮಾರನಾದದ್ದು ಬರಿಯ ಅಂದದಿಂದಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅವರಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಸಜ್ಜನಿಕೆಯ, ನಂಬಿಕಸ್ಥ ಮುಖಭಾವದಿಂದ.

ಅನಂತ್ ನಾಗ್ ಮತ್ತು ಶಂಕರ್ ನಾಗ್—ಈ ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರರ ಒಡನಾಟ ಕನ್ನಡ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಲೋಕದ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ಅಧ್ಯಾಯ. ಶಂಕರ್ ಅವರಲ್ಲೊಂದು ಕಾಡಿನ ಬೆಂಕಿಯಂತಹ ತೀವ್ರತೆ, ನಿರಂತರ ಚಲನೆ ಇದ್ದರೆ, ಅನಂತ್ ಅವರಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವ ನದಿಯಂತಹ ಪ್ರಶಾಂತತೆ, ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಂಭೀರ್ಯವಿತ್ತು. ಶಂಕರ್ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ ಆರ್.ಕೆ. ನಾರಾಯಣ್ ಅವರ ‘ಮಾಲ್ಗುಡಿ ಡೇಸ್’ನಲ್ಲಿ ಅನಂತ್ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ ಪರಿ ಇಂದಿಗೂ ಮರೆಯಲಾಗದು. ಆ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ರೈಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷನ್, ಜಗಲಿ, ಸೈಕಲ್ ಗಂಟೆಯ ಶಬ್ದಗಳ ನಡುವೆ ಅನಂತ್ ಜೀವಿಸಿದ ಪಾತ್ರಗಳು ಇಂದಿಗೂ ದೂರದರ್ಶನದ ಆಂಟೆನಾಗಳ ಕಾಲದ ಮಧುರ ಸಂಜೆಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿಡುತ್ತವೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ರಾಸಾಯನಿಕತೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಅಪರೂಪದ ಕ್ಷಣ.

ಹಾಸ್ಯವೆಂದರೆ ಬರೀ ಮುಖ ತಿವಿಯುವುದಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ನೋಟ ಎಂಬುದನ್ನು ಅನಂತ್ ನಾಗ್ ಕನ್ನಡ ಪರದೆಗೆ ರುಜುವಾತು ಮಾಡಿದರು. ‘ಗೌರಿ ಗಣೇಶ’, ‘ಗಣೇಶನ ಮದುವೆ’, ‘ಉದ್ಭವ’ ಮುಂತಾದ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಕಾಮಿಡಿ ಟೈಮಿಂಗ್ ಒಂದು ವಿಸ್ಮಯ. ಎದುರಿನ ಪಾತ್ರ ಗಂಭೀರವಾಗಿರುವಾಗಲೇ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಮುಗ್ಧತೆಯ ಸೋಗಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಕಚಗುಳಿ ಇಡುವ ಅವರ ಶೈಲಿ ಅನನ್ಯ. ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವಾಗ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ತುಂಟತನ, ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದಾಗ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಅಸಹಾಯಕ ಮುಗುಳುನಗೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಬ್ಬ ನಟನಿಗೆ ತನ್ನ ಕಲೆಯ ಮೇಲಿರುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹಿಡಿತವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಇಂದಿಗೂ ಬೇಸರವಾದ ಸಂಜೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಸಾಕು, ಕಿಟಕಿ ತೆರೆದು ಒಳಬರುವ ತಂಗಾಳಿಯಂತೆ ಮನಸ್ಸು ಹಗುರಾಗುತ್ತದೆ.

ಅನಂತ್ ಅವರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲೊಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಸಾಂತ್ವನವಿದೆ. ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಕ್ಷರಕ್ಕೂ ಅದರದ್ದೇ ಆದ ಗೌರವ ಕೊಟ್ಟು, ತೀರಾ ಆಪ್ತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಧಾಟಿ ಅದು. ಅವರು ಸಂಭಾಷಣೆ ಹೇಳುವಾಗ ಯಾರಿಗೂ ಬೋಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ, ನಮ್ಮದೇ ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಕೈಹಾಕಿ ಹಳೆಯ ಕಥೆಯೊಂದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಮಲೆನಾಡಿನ ಆರ್ದ್ರತೆಯಿದೆ, ಜಾನಪದದ ಎಳೆಯಿದೆ, ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ನಗರದ ಸುಶಿಕ್ಷಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನ ವಿನಯವಿದೆ. ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಅವರ ಹಳೆಯ ಹಾಡುಗಳು ತೇಲಿಬರುವಾಗ, ಆ ಹಾಡಿನ ಸಾಲುಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಅವರ ಇದೇ ಮುಗುಳುನಗೆಯ ಧ್ವನಿ ನಮಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ.

ವಯಸ್ಸಾಗುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕಲಾವಿದನಿಗೂ ಒಂದು ಸವಾಲು, ಆದರೆ ಅನಂತ್ ನಾಗ್ ಆ ವಯೋಸಹಜ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಘನತೆಯಿಂದ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ತಲೆಗೂದಲು ಬೆಳ್ಳಗಾದಂತೆ ಅವರ ಅಭಿನಯದ ಹದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಮಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ‘ಗೋಧಿ ಬಣ್ಣ ಸಾಧಾರಣ ಮೈಕಟ್ಟು’ ಚಿತ್ರದ ವೆಂಕೋಬ ರಾವ್ ಪಾತ್ರವೇ ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ. ಅಲ್ಝೈಮರ್ಸ್ ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ತನ್ನದೇ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹಸುಗೂಸಿನಂತೆ ಕಳೆದುಹೋಗುವ ಆ ಮುದುಕನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಅವರು ಅಭಿನಯಿಸಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಕರಗಿಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಮಗನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗದೆ, ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಆ ಕಣ್ಣುಗಳು ಚಿತ್ರಮಂದಿರದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಮೇಲೂ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಕಾಡುತ್ತವೆ.

‘ಸರ್ಕಾರಿ ಹಿರಿಯ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆ, ಕಾಸರಗೋಡು’ ಚಿತ್ರದ ಅನಂತಪದ್ಮನಾಭ ಪಿ. ಪಾತ್ರವಾಗಲಿ, ಅಥವಾ ಇತ್ತೀಚಿನ ಚಿತ್ರಗಳ ತಾತನ, ತಂದೆಯ ಪಾತ್ರಗಳಾಗಲಿ—ಅನಂತ್ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದರೆ ಸಾಕು, ಆ ಚೌಕಟ್ಟಿಗೆ ಒಂದು ಘನತೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅವರು ಕೇವಲ ಹಿರಿಯ ನಟನಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಹೊಸ ಪೀಳಿಗೆಯ ನಟರ ಜತೆ ಯಾವ ಹಮ್ಮು-ಬಿಮ್ಮು ಇಲ್ಲದೆ ಬೆರೆತುಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ನಟನೆಯಲ್ಲಿ ನವಿರಾದ ಕಾವ್ಯವಿದೆ; ಬದುಕಿನ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ವಿವರಗಳನ್ನು, ನೋವು-ನಲಿವುಗಳನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷಿಸದೆ, ಬದುಕಿರುವ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ಜಾಣ್ಮೆ ಅವರಲ್ಲಿದೆ. ಕಲಾವಿದನೊಬ್ಬ ಕಾಲದ ಜತೆಗೆ ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಯಬೇಕು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಅವರ ಇಡೀ ಜೀವನವೇ ಒಂದು ಸುಂದರ ನಿದರ್ಶನ.

ಅನಂತ್ ನಾಗ್ ಎಂದರೆ ನಮಗೆ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ತಾರೆಯಲ್ಲ. ಅವರು ನಮ್ಮ ಹಳೆಯ ದಿನಗಳ, ನಮ್ಮ ಕಳೆದುಹೋದ ಮಧುರ ಸಂಜೆಗಳ ಒಂದು ಜೀವಂತ ನೆನಪು. ಬದುಕಿನ ಜಂಜಾಟಗಳ ನಡುವೆ ಕಳೆದುಹೋದ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು, ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳೊಳಗಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯನ್ನು ನಮಗೆ ಮರಳಿ ನೆನಪಿಸುವ ಒಂದು ಕಿರುನಗೆಯ ಕನ್ನಡಿ ಅವರು. ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯ ಹಳೆಯ ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಬೀಡಿ ಸೇದುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಆಧುನಿಕ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟಿನ ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನಗರವನ್ನು ನೋಡುವ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಕನಸುಗಾರನವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಅನಂತ್ ನಾಗ್ ಅವರ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಪಾತ್ರದ ಛಾಯೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಅನಂತ್ ನಾಗ್ ಕನ್ನಡ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ದಕ್ಕಿದ ಒಂದು ಅಪರೂಪದ ಆಪ್ತತೆ, ಎಂದಿಗೂ ಮಾಸದ ಒಂದು ತಿಳಿಬೆಳಕು.

ದಾದಾ ಸಾಹೇಬ್ ಫಾಲ್ಕೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಒಂದು ಗರಿ ಮೂಡಿತು!