Vishweshwar Bhat Column: ಭಾಷೆ: ಸೃಜಲಶೀಲ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ

ಸಂಪಾದಕೀಯ ಸದ್ಯಶೋಧನೆ

ಭಾಷೆ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಪಂಡಿತರ, ವ್ಯಾಕರಣಕಾರರ ಅಥವಾ ನಿಘಂಟು ರಚನಾಕಾರರ ಕೃತಕ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲ. ಅದು ಶತಶತಮಾನಗಳ ಕಾಲ ಮಾನವ ಸಮುದಾಯವು ನಡೆಸಿದ ಬದುಕಿನ ಹೋರಾಟ, ಶ್ರಮ, ಅಗತ್ಯಗಳು, ಬಾಂಧವ್ಯಗಳು, ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ-ವಾತ್ಸಲ್ಯಗಳ ನೆಲೆ ಯಿಂದ ತಾನಾಗಿಯೇ ಚಿಗುರೊಡೆದ ಜೀವಂತ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ. ವಾಲ್ಟ್ ವಿಟ್ಮನ್ ಅವರ ಮೇಲಿನ ಚಿಂತನೆಯು ಭಾಷೆಯ ನಿಜವಾದ ಬೇರುಗಳು ಎಲ್ಲಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸಶಕ್ತವಾಗಿ ನೆನಪಿಸು ತ್ತದೆ. ‌

ಭಾಷೆಯ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಅಡಗಿರುವುದು ಆಡಳಿತ ಕಚೇರಿಗಳಗಲಿ ಅಥವಾ ವಿದ್ವಾಂಸರ ವಿದ್ವತ್ ಗೋಷ್ಠಿ ಗಳಲ್ಲಾಗಲಿ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅದು ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ, ಮನುಷ್ಯನ ಬೆವರು ಮತ್ತು ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನ ವಾಸ್ತವಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾಗಿ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಅದ್ಭುತ ಚೈತನ್ಯ. ಮಾನವ ಸಮಾಜದ ಉಗಮದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಷೆ ಯಾವುದೇ ಪೂರ್ವಯೋಜಿತ ವಿನ್ಯಾಸದೊಂದಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.

ಕಾಡು, ಬೆಟ್ಟ, ನದಿಗಳ ನಡುವೆ ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆದಿಮಾನವನಿಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಸಂವಹನ ನಡೆಸಲು, ಅಪಾಯವನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಲು, ಬೇಟೆಯ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯವಿತ್ತು. ಸನ್ನೆಗಳು, ಕೂಗುಗಳು ಮತ್ತು ಧ್ವನಿಗಳು ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಶಬ್ದಗಳಾಗಿ, ವಾಕ್ಯಗಳಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡವು. ಹೀಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಭಾಷೆಯು ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕುಳಿಯುವಿಕೆಯ ಹಂಬಲ ಮತ್ತು ಸಹಬಾಳ್ವೆಯ ತವಕದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾದುದು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಭಾಷೆಯ ಮೂಲ ಬೇರುಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಲ್ಲ, ಮಣ್ಣಿನ ಆಳದಲ್ಲಿ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಕಾಯಕದ ನೆಲೆಗಳಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಬೇರೂರಿವೆ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Vishweshwar Bhat Column: ಸ್ವಿಸ್ ಚೀಸ್ ಮಾಡೆಲ್ ಎಂದರೇನು?

ನಿಘಂಟುಗಳು ಮತ್ತು ವ್ಯಾಕರಣ ಗ್ರಂಥಗಳು ಭಾಷೆಯ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸುತ್ತವೆಯೇ ಹೊರತು, ಅವು ಭಾಷೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ವಿದ್ವಾಂಸರು ಈಗಾಗಲೇ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ನುಡಿಗಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಗೊಳಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಆ ಪದಗಳಿಗೆ ಜೀವ ತುಂಬುವವರು, ಹೊಸ ನುಡಿಗಟ್ಟುಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವವರು ಸಾಮಾನ್ಯ ದುಡಿ ಯುವ ವರ್ಗದ ಜನರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ.

ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ನೇಗಿಲು ಹೊಡೆಯುವ ರೈತ, ಸಮುದ್ರದ ತೆರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೆಣಸುವ ಬೆಸ್ತ, ಕಲ್ಲು ಕುಟ್ಟುವ ಕಾರ್ಮಿಕ, ಸಂತೆಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ವರ್ತಕ- ಇವರೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಅನುಭವಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹೊಸ ಪದಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸೃಷ್ಟಿಶೀಲತೆಯ ಮುಂದೆ ಯಾವುದೇ ವಿದ್ವತ್ ಪ್ರಣೀತ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳು ಗೌಣವಾಗುತ್ತವೆ.

ಒಂದು ಪದ ಅಥವಾ ನುಡಿಗಟ್ಟು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಬೇಕೇ ಅಥವಾ ಅಳಿಯಬೇಕೇ ಎಂಬ ಅಂತಿಮ ತೀರ್ಮಾನವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವುದು ಯಾವಾಗಲೂ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರೇ. ಪಂಡಿತರು ಎಷ್ಟೇ ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಅಥವಾ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕವಾಗಿ ಪದಗಳನ್ನು ಟಂಕಿಸಿದರೂ, ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ನಾಲಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಅವು ನರ್ತಿಸದಿದ್ದರೆ ಅವು ನಿಘಂಟಿನ ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಧೂಳು ಹಿಡಿದು ಸಾಯುತ್ತವೆ. ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಸರಳ, ಜೀವಂತ ಪದಗಳು ಯಾವುದೇ ಅಧಿಕೃತ ಮಾನ್ಯತೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ತಲೆಮಾ ರುಗಳ ಕಾಲ ಹರಿದುಬರುತ್ತವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನೆಲ ಮತ್ತು ಜಲದೊಂದಿಗೆ ನಿರಂತರ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಜನರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ, ಖಚಿತವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿ ಸುವ ನೈಜ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿರುತ್ತದೆ.

ಭಾಷೆಯ ಅಂತಿಮ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಜನಪದವೇ ಆಗಿದೆ. ಭಾಷೆಯು ಕೇವಲ ವ್ಯವಹಾರದ ಸಾಧನವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅದು ಮಾನವೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಬೆಸೆಯುವ ಪ್ರಮುಖ ಸೇತುವೆ. ಕುಟುಂಬದ ಒಳಗಿನ ಪ್ರೀತಿ, ತಾಯಿಯ ಜೋಗುಳ, ಸ್ನೇಹಿತರ ನಡುವಿನ ಹರಟೆ, ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಸರಸ- ಇವೆಲ್ಲವೂ ಭಾಷೆಯ ನಾದದಲ್ಲಿ ಅರಳಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ.

ಮಾನವನ ಸುಖ-ದುಃಖಗಳು, ನೋವು-ನಲಿವುಗಳು ಶಬ್ದಗಳ ಮೂಲಕ ಹರಿದು ಬಂದಾಗ ಭಾಷೆಗೆ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸೌಂದರ್ಯ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಪರಸ್ಪರ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಊಟದ ರುಚಿ, ಒಟ್ಟಾಗಿ ಆಚರಿಸುವ ಹಬ್ಬಗಳ ಸಂಭ್ರಮ ಮತ್ತು ಸಂಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಡುವ ಸಾಂತ್ವನದ ಮಾತು ಗಳು ಭಾಷೆಗೆ ಕೇವಲ ಶಬ್ದಕೋಶಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಆಯಾಮ ವನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ.

ಭಾಷೆಯು ಕಾಲಾತೀತವಾದದ್ದು. ಅದು ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಭೂತಕಾಲ ಮತ್ತು ವರ್ತಮಾನ ಎರಡರಲ್ಲೂ ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಅನುಭವಿಸಿದ ಯಾತನೆ, ಅವರು ಕಟ್ಟಿದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳು, ಅವರು ಕಂಡುಕೊಂಡ ದರ್ಶನಗಳು ಮತ್ತು ಅವರ ಜಾನಪದ ಕತೆಗಳು ಭಾಷೆಯ ಮೂಲಕವೇ ನಮಗೆ ಬಳುವಳಿಯಾಗಿ ಬಂದಿವೆ.