Vishweshwar Bhat Column: ಶುದ್ಧ ಕನ್ನಡದ ಬಳಕೆ: ಕೀಳರಿಮೆಯೋ ? ಸ್ವಾಭಿಮಾನವೋ ?

ಇದೇ ಅಂತರಂಗ ಸುದ್ದಿ

ಕಳೆದ ವಾರ ನಾನು ಇದೇ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ, ‘ಕನ್ನಡವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದೆಂದರೆ, ನಿತ್ಯವೂ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಬಳಸುವುದು’ ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಸುರೇಶ ಅರಸು ಅವರು,‘ನಮಗೆ ಸಂವಹನ ಮುಖ್ಯ, ಭಾಷೆ ಅಲ್ಲ. ನಾವು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯೆ ಮಧ್ಯೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಬಳಸುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ, ಆದರೆ ಎದುರಿನವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾದರೆ ಸಾಕು’ ಎಂದು ವಾದಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಇದು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಎಂದು ಅನಿಸಿದರೂ, ದೀರ್ಘಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ಭಾಷೆಯ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಮಾರಕವಾದ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಚಿಂತನೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಭಾಷೆಯೆಂಬುದು ಕೇವಲ ದಿನನಿತ್ಯದ ಅಗತ್ಯ ಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವ ಅಥವಾ ಮಾಹಿತಿ ವಿನಿಮಯ ಮಾಡುವ ಸಾಧನ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಅದು ಒಂದು ಜನಾಂಗದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಇತಿಹಾಸ, ತತ್ವಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅಸ್ಮಿತೆಯ ವಾಹಕ.

ಸಂವಹನದ ಸರಳತೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮಾತೃಭಾಷೆಯನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವುದು, ನದಿಯ ನೀರು ಕುಡಿಯಲು ಬಂದರೆ ಸಾಕು ಎಂದು ಇಡೀ ನದಿಯ ಮೂಲ ಮತ್ತು ಮಹತ್ವವನ್ನೇ ಕಲುಷಿತಗೊಳಿಸಿ ದಂತೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾಷೆಗೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ವಿಶಿಷ್ಟ ನುಡಿಗಟ್ಟು, ಭಾವಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂವೇದನೆ ಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಬಹುದಾದ ಆತ್ಮೀಯತೆ, ಭಕ್ತಿ, ಕರುಣೆ ಅಥವಾ ಕೋಪದ ಛಾಯೆಗಳನ್ನು ಬೇರೆ ಭಾಷೆಗಳ ಪದಗಳು ತರಲಾರವು.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Vishweshwar Bhat Column: ‘ಪ್ರೆಸ್ ಎಂಬಾರ್ಗೋ’ ಎಂದರೇನು ?

ಕನ್ನಡದ ಮಾತುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ತುರುಕುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮದೇ ಭಾಷೆಯ ಶ್ರೀಮಂತ ಶಬ್ದಭಂಡಾರ ಹಿನ್ನೆಲೆಗೆ ಸರಿಯುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ, ಹೊಸ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಕನ್ನಡದ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸುವ ಮತ್ತು ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಕುಂಠಿತವಾಗಿ, ಅವರು ಭಾಷಿಕವಾಗಿ ಪರಾವಲಂಬಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಸುಲಭ ಸಂವಹನದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಪದೇಪದೆ ಪರಭಾಷೆಯ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸೋಮಾರಿತನ ಮತ್ತು ಭಾಷಿಕ ಬಡತನದ ಲಕ್ಷಣವೇ ಹೊರತು ಜಾಣ್ಮೆಯಲ್ಲ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸರಳ ಮತ್ತು ಸುಲಭವಾಗಿ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಪದಗಳಿಗೂ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಬಳಸುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಬೆಳೆದರೆ, ಮಾತೃಭಾಷೆಯ ಶಬ್ದಗಳು ಕ್ರಮೇಣ ವಿಸ್ಮೃತಿಗೆ ಜಾರುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಭಾಷೆಯ ಪದಗಳು ಬಳಕೆಯಿಂದ ದೂರವಾದಂತೆ ಆ ಭಾಷೆಯ ಸೃಜನಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಜೀವಂತಿಕೆ ನಶಿಸುತ್ತದೆ.

‘ಅರ್ಥವಾದರೆ ಸಾಕು’ ಎಂಬ ವಾದವು ಭಾಷೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಕೇವಲ ಸಂಕೇತಗಳ ಒಂದು ದುರ್ಬಲ ಮಾಧ್ಯಮವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೇ ಭಾಷೆಯು ಆಧುನಿಕ ಜ್ಞಾನಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ, ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಉಳಿದು ಬೆಳೆಯಬೇಕಾದರೆ ಅದು ನಿರಂತರ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿರಬೇಕು.

‘ಸಂವಹನ ಸಾಕು’ ಎಂದು ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ನ ಮೊರೆ ಹೋದರೆ, ಹೊಸ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗೆ ಕನ್ನಡದ ಹೊಸ ಪದಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುವ, ಬೆಳೆಸುವ ಅಗತ್ಯವೇ ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ಕನ್ನಡವು ಮನೆಯ ಮಾತಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಮತ್ತು ಬೌದ್ಧಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ದ್ವಿತೀಯ ದರ್ಜೆಯ ಭಾಷೆ ಯಾಗಿ ಉಳಿಯುವ ಅಪಾಯ ತೀವ್ರಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಜಪಾನ್, ಜರ್ಮನಿ ಅಥವಾ ಚೀನಾದಂಥ ಮುಂದುವರಿದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಜ್ಞಾನ ಪ್ರಸಾರಕ್ಕೆ ತಮ್ಮದೇ ಭಾಷೆಯನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿವೆಯೇ ಹೊರತು ಕೃತಕ ಮಿಶ್ರಣವನ್ನಲ್ಲ. ಭಾಷೆಯು ಸಮಾಜದ ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ಸಂಕೇತ. ಭಾಷೆಯು ಸತ್ತರೆ ಕೇವಲ ಲಿಪಿಯಷ್ಟೇ ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ, ಅದರ ಜತೆ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಮೌಲ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಒಂದು ಇಡೀ ಜನಾಂಗದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಬೇರುಗಳೇ ಕಳಚಿ ಬೀಳುತ್ತವೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ, ನಿರರ್ಗಳ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧ ಕನ್ನಡದ ಬಳಕೆ ಕೇವಲ ಹಠಮಾರಿತನವಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯದ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಭಾಷಾ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಡುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಸಂವಹನ ಮುಖ್ಯವೇ ಹೌದು, ಆದರೆ ಆ ಸಂವಹನವು ನಮ್ಮದೇ ಭಾಷೆಯ ಘನತೆ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯನ್ನು ಬಲಿ ಕೊಟ್ಟು ನಡೆಯಬಾರದು.

ಭಾಷೆಯ ಕಲಬೆರಕೆಯು ಕೇವಲ ದೈನಂದಿನ ಮಾತಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ಕ್ರಮೇಣ ಮಾಧ್ಯಮ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವಲಯಗಳಿಗೂ ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತದೆ. ಟಿವಿ ವಾಹಿನಿಗಳು, ರೇಡಿಯೋ ಜಾಕಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ‘ಕಂಗ್ಲಿಷ್’ ಬಳಕೆಯೇ ಒಂದು ಸಹಜ ಶೈಲಿ ಎಂಬಂತೆ ಬಿಂಬಿತವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಶುದ್ಧ, ಸುಲಲಿತ ಕನ್ನಡ ವನ್ನು ಕೇಳುವ ಮತ್ತು ಕಲಿಯುವ ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಕೇಳುವ ಪರಿಸರವೇ ಕಲುಷಿತ ಗೊಂಡಾಗ, ಭವಿಷ್ಯದ ತಲೆಮಾರು ತನ್ನದೇ ತಾಯ್ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಒಂದು ವಾಕ್ಯವನ್ನೂ ರಚಿಸಲಾಗದ ದಯನೀಯ ಭಾಷಿಕ ದಿವಾಳಿತನಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗುತ್ತದೆ.

ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಬೆರೆಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಆಧುನಿಕತೆ ಅಥವಾ ‘ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ’ ಎಂಬ ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೂ ಈ ವಾದದ ಬೆನ್ನಿಗಿದೆ. ತಮ್ಮದೇ ಭಾಷೆಯ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಲು ಹಿಂಜರಿಯುವುದು ಅಥವಾ ಕೀಳರಿಮೆ ಅನುಭವಿಸುವುದು ಮಾನಸಿಕ ಗುಲಾಮಗಿರಿಯ ಸಂಕೇತ. ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಬುದ್ಧ ಭಾಷಿಕ ಸಮುದಾಯವು ತನ್ನ ಭಾಷೆಯ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಮತ್ತೊಂದಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟು ‘ಅರ್ಥವಾದರೆ ಸಾಕು’ ಎಂದು ರಾಜಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನವೀನ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಮಾತೃಭಾಷೆಯ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ತಾಕತ್ತು ಕನ್ನಡಕ್ಕಿದೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಬಳಸುವ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಲು ಸಂವಹನದ ನೆಪವನ್ನೊಡ್ಡುವುದು ಶುದ್ಧ ಆತ್ಮವಂಚನೆ.

ಸಂವಹನ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಶಬ್ದಗಳ ಜೋಡಣೆಯಲ್ಲ, ಅದು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರತಿಫಲನ. ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಕ್ಷಣಿಕ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸುವ ವಸ್ತುವನ್ನಾಗಿ ನೋಡದೇ, ಅದಕ್ಕಿರುವ ಜೀವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕಿದೆ. ಪರಭಾಷಾ ಜ್ಞಾನ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಇಂಗ್ಲಿಷನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ, ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಕಲಿಯೋಣ; ಆದರೆ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಅನ್ಯಭಾಷೆ ಯ ಊರುಗೋಲು ಕೊಡಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯ ಸತ್ವ, ಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ತನ್ನತನವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮ್ಮ ಅಸ್ಮಿತೆಯ ರಕ್ಷಣೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಹೊರತು ಕೇವಲ ಸಂವಹನದ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲ.

ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಉಪಕರಣವಾಗಿರಲಿ

ಯಾರಾದರೂ ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ‘ನಾನು ನಿನಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತೇನೆ’ ಎನ್ನುವ ಮಾತಿನಂದು ಕೈಹಿಡಿದು ಮೇಲೆತ್ತುವ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಆಪ್ತತೆಯಿದೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಧಾವಂತದಲ್ಲಿ ‘ಐ ವಿಲ್ ಹೆಲ್ಪ್ ಯು’ ಎಂದು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ.

‘ನೆರವು’ ಎನ್ನುವಾಗ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ಕಳಕಳಿ, ‘ಹೆಲ್ಪ್’ ಎನ್ನುವ ರೆಡಿಮೇಡ್ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಔಪಚಾರಿಕ ವಹಿವಾಟಿನಂತೆ, ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಸಿಗ್ನಲ್ ದಾಟಿದಂತೆ ಮುಗಿದು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯ ಪದಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಈ ತಾಯ್ತನದ ನೆರಳನ್ನು ನಾವೇ ಕಡಿದು ಹಾಕಿ, ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ನಿಂತು ನೆರಳಿಗಾಗಿ ಪರದಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಕಾಫಿ ತಂದುಕೊಟ್ಟಾಗ, ‘ಸ್ವಲ್ಪ ಸಕ್ಕರೆ ಕಮ್ಮಿಯಿದೆ’ ಎಂದು ಹೇಳುವುದಕ್ಕೂ, ‘ಶುಗರ್ ಲೆಸ್ ಆಗಿದೆ’ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೂ ಇರುವ ಅಂತರ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ‘ಸಕ್ಕರೆ’ ಎನ್ನುವಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಯ ಕಬ್ಬಿನ ಗzಯ, ಬೆಲ್ಲದ ಕೊಪ್ಪರಿಗೆಯ ಸಿಹಿಯ ನೆನಪಿದೆ. ‘ಶುಗರ್’ ಎಂದ ತಕ್ಷಣ ಅದು ವೈದ್ಯರ ಚೀಟಿಯ ಮೇಲಿನ ಕಾಯಿಲೆಯ ಹೆಸರಿನಂತೆ ಕಿವಿಗೆ ರಾಚುತ್ತದೆ.

ನಮಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆಯೇ ನಮ್ಮ ನಿತ್ಯದ ಆಹಾರ, ನೀರು, ಗಾಳಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಇಂಥ ರೋಗಗ್ರಸ್ತ ಶಬ್ದಗಳೇ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ಸಿಹಿಯಾದ ಅನುಭವಗಳಿಗೂ ಕಹಿಯಾದ, ಒಣ ಪದಗಳ ಲೇಪನ ಹಚ್ಚುವ ವಿಚಿತ್ರ ಚಾಳಿ ನಮ್ಮದಾಗಿದೆ. ಒಮ್ಮೆ ನಗರದ ಕೆಫೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದ ಟೇಬಲ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಯುವ ಜೋಡಿ ಅಪ್ಪಟ ಕನ್ನಡಿಗರೇ.

‘ವಾಟ್ ಎ ಬ್ಯೂಟಿಫುಲ್ ಮೊಮೆಂಟ್, ಇಟ್ಸ್ ಸೋ ರೊಮ್ಯಾಂಟಿಕ್’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆನ್ನಿ. ಆ ಕ್ಷಣದ ಸೊಬಗನ್ನು ಹೇಳಲು ‘ಸೊಗಸು’, ‘ಹಿತ’, ‘ಮನೋಹರ’ ಎಂಬ ಎಷ್ಟೋ ರಸವತ್ತಾದ ಪದಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದವು. ಆ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದರೆ ಆ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ನೈಜ ಕಾವ್ಯಮಯ ಸ್ಪರ್ಶ, ಈ ಸಿದ್ಧ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಕರಗಿ ನೀರಾಗಿತ್ತು.

ಪ್ರೀತಿಯಂಥ ಗಾಢ ಅನುಭವವನ್ನೂ ನಾವು ನಕಲಿ ಆಭರಣಗಳಂತೆ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕಿಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮೂರಿನ ಜಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಹಳೆಯ ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಾವಿದರು ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಗಡುಸಾದ, ಗಂಭೀರವಾದ ಕನ್ನಡವನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಈಗಲೂ ಮೈ ರೋಮಾಂಚನಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ರಂಗಸ್ಥಳದ ಮೇಲಿಂದ ತೇಲಿಬರುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮಾತುಗಳು ಜನರ ಎದೆಯಾಳಕ್ಕೆ ನಾಟುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಈಗಿನ ನಾಟಕಗಳ ಅಥವಾ ಕಿರುತೆರೆಯ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳ ಪಾತ್ರಗಳು ಕನ್ನಡಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇಂಗ್ಲಿಷಿನ ಕಿರುಚಾಡುತ್ತವೆ.

‘ವೈ ಆರ್ ಯು ಡೂಯಿಂಗ್ ದಿಸ್? ಸ್ಟಾಪ್ ಇಟ್’ ಎಂದು ರೇಗಾಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಕೋಪ ವ್ಯಕ್ತವಾ ಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ನಮ್ಮ ಸಿಟ್ಟು, ಸೆಡವು, ಪ್ರೀತಿ, ವಾತ್ಸಲ್ಯ-ಯಾವ ಭಾವನೆಗಳಿಗೂ ಈಗ ಕನ್ನಡ ಸಾಲುತ್ತಿಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಮಕ್ಕಳ ಶಾಲೆಯ ಡೈರಿಗಳನ್ನು ತೆರೆದು ನೋಡಿದರೆ, ಪೋಷಕರ ಸಹಿಗಾಗಿ ಬರುವ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಗಳೆಲ್ಲವೂ ಇಂಗ್ಲಿಷಿನ ಇರುತ್ತವೆ.

‘ಮಗು ತುಂಬಾ ತುಂಟಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ, ಗಮನಹರಿಸಿ’ ಎಂದು ಬರೆಯುವ ಬದಲು, ‘ಯುವರ್ ಚೈಲ್ಡ್ ಈಸ್ ವೆರಿ ನಾಟಿ, ಪ್ಲೀಸ್ ಟೇಕ್ ಕೇರ್’ ಎಂದು ಬರೆದಿರುತ್ತಾರೆ. ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಅದೇ ಭಾಷೆಯ ಮಗುವಿಗೆ ತಾಕೀತು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆ ಮುಗ್ಧ ಕಂದಮ್ಮನಿಗೆ ‘ತುಂಟಾಟ’ದ ಹಿಂದಿರುವ ಮುದ್ದುತನ ತಿಳಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ಕೇವಲ ‘ನಾಟಿ’ ಎಂಬ ಅಪರಾಧ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮಾತ್ರ ತಲೆಗೆ ಹತ್ತುತ್ತದೆ.

ನಾವಾಡುವ ಮಾತು ಕೇವಲ ಸಂವಹನವಲ್ಲ, ಅದು ಮಗುವಿನ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಕಾರವನ್ನೇ ರೂಪಿಸುವ ಮಣ್ಣು ಎಂಬ ಸತ್ಯ ನಮಗೆ ಮರೆತೇ ಹೋಗಿದೆ. ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಕಲ್ಲುಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಕಾಯುವ ಆ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ. ಪಕ್ಕದ ಕುಳಿತ ಅಪರಿಚಿತರೊಬ್ಬರು, ‘ಗಾಡಿ ಬರಲು ಇನ್ನೂ ತಡವಾಗುತ್ತದೆ ಯೇನೋ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಒಂದು ಅದೃಶ್ಯ ಸೇತುವೆ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಮನುಷ್ಯ ‘ಬಸ್ ಲೇಟ್ ಆಗುತ್ತಾ?’ ಎಂದು ಸಿನಿಕತನದಿಂದ ಕೇಳಿದರೆ ಆ ಸೇತುವೆ ಮೊದಲೇ ಮುರಿದು ಬಿದ್ದಿರುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ಪರಸ್ಪರ ಬೆಸುಗೆಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಆ ಮಾನವೀಯ ತಂತುಗಳನ್ನು ನಾವೇ ನಮ್ಮ ಕೈಯಾರೆ ಕತ್ತರಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಭಾಷೆಯೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಮಾಹಿತಿಯ ವಿನಿಮಯವಲ್ಲ, ಅದು ಎರಡು ಜೀವಗಳ ನಡುವಿನ ಹಾರ್ದಿಕ ಸ್ಪಂದನ ಎಂಬ ಅರಿವು ನಮಗೆ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆಯಾ? ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈಗಲಾದರೂ ನಾವು ಈ ನಿದ್ದೆಯಿಂದ ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.

ಇಂಗ್ಲಿಷನ್ನು ಬದುಕಿನ ಒಂದು ಉಪಕರಣವಾಗಿ ಬಳಸೋಣ, ತಪ್ಪೇನಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದನ್ನೇ ನಮ್ಮ ಉಸಿರಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬೇಡ. ನಮ್ಮ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹರಟೆಗಳಲ್ಲಿ, ಗೆಳೆಯರ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮದೇ ನೆಲದ ಆಪ್ತ ಪದಗಳು ಜೀವತಳೆಯಲಿ. ‘ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ’, ‘ನೆಮ್ಮದಿ’, ‘ಅಕ್ಕರೆ’ ಎಂಬ ಹಳೆಯ ಮರದ ನೆರಳಿನ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಮತ್ತೆ ಕೂತು ದಣಿವಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.

ನಮ್ಮ ನಾಲಗೆಯ ಮೇಲಿನ ಆ ಇಂಗ್ಲಿಷಿನ ಧೂಳನ್ನು ಝಾಡಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮ ಕಲಿಸಿದ ಕನ್ನಡದ ತಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಮುಖ ತೊಳೆದುಕೊಂಡರೆ, ಬದುಕಿನ ನಡಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಮುದವಾಗಿ, ಹೊಸ ಲಯ ದೊಂದಿಗೆ ತಾನೇತಾನಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ. ಏನಂತೀರಿ?

‘ಲಂಚ್ ವಿತ್ ದಿ ಎಫ್‌ʼಟಿ’

ನಾನು ಕಳೆದ ಎರಡು ದಶಕಗಳಿಂದ ಲಂಡನ್ ಮೂಲದ ’FT’ ಎಂದೇ ಜನಪ್ರಿಯವಾದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ‘ಫೈನಾನ್ಷಿಯಲ್ ಟೈಮ್ಸ್’ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಮಧ್ಯೆ ಸುಮಾರು ಆರು ತಿಂಗಳು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಕಾರಣ ಇಷ್ಟೇ-ದರ ವಿಪರೀತ ಎಂದು. ಈ ಪತ್ರಿಕೆಯ ವಾರ್ಷಿಕ ಚಂದಾ (310 ಸಂಚಿಕೆಗಳಿಗೆ) 65 ಸಾವಿರ ರುಪಾಯಿ. ಅಂದರೆ ತಿಂಗಳಿಗೆ 5400 ರುಪಾಯಿ. ಮ್ಯಾಗಜಿನ್ ಸಹಿತ ಬರೀ ವೀಕೆಂಡ್ ಸಂಚಿಕೆಗೆ (52 ಸಂಚಿಕೆ) ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ರುಪಾಯಿ. ಆರು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಏನೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಭಾವ ಕಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಪುನಃ ಈ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಚುಂಗು ಹಿಡಿದೆ. ಅಷ್ಟು ಹಣ ತೆತ್ತರೂ, ದಂಡವಲ್ಲ. ಈಗಂತೂ ಆನ್‌ಲೈನ್ ಎಡಿಷನ್ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಮೂರು ಸಾವಿರದಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯ. ಆದರೂ ಬೇರೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ, ಇದು ತುಸು ತುಟ್ಟಿ. ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆ ‘ಎಫ್‌ʼಟಿ’ ಚಟ ಹಿಡಿದರೆ ಬಿಡಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟ.

ಈ ಪತ್ರಿಕೆಯ ವೀಕೆಂಡ್ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ Lunch with the FT ಎಂಬ ಒಂದು ಅಂಕಣವಿದೆ. ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಂದರ್ಶನಗಳೆಂದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಧಾವಂತದ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರಗಳು, ಅಧಿಕೃತ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಚೌಕಟ್ಟುಗಳು ಮಾತ್ರ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಿದೆ. ಆದರೆ ಕಳೆದ ಇಪ್ಪತ್ತೈದಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಎಫ್‌ʼಟಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಅಂಕಣವು ಈ ಸಿದ್ಧ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿ ಜಾಗತಿಕ ಓದುಗರ ಮನಗೆದ್ದಿದೆ.

ಕೇವಲ ವ್ಯಾಪಾರ-ವಹಿವಾಟಿನ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗದೇ, ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತರಂಗ ವನ್ನು ಅರಿಯುವ ಈ ವಿಶೇಷ ಸರಣಿಯು ವಿಶ್ವಾದ್ಯಂತ ಅಗಾಧ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದೆ. ಈ ಅಂಕಣಕ್ಕಾಗಿ ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಆರಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಇದರ ಯಶಸ್ಸಿನ ಹಿಂದಿರುವ ಆ ಸೂತ್ರವೇನು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಓದುಗರಲ್ಲಿ ಸದಾ ಇರುತ್ತದೆ.

ಊಟದ ಮೇಜಿನ ಬಳಿ ನಡೆಯುವ ಸಂಭಾಷಣೆಯೊಂದು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದ ಚಿಂತನೆಗಳಿಗೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿಯಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಅಂಕಣವು ದಶಕಗಳಿಂದ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿದೆ. ಈ ಅಂಕಣಕ್ಕೊಂದು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ನಿಯಮಾವಳಿಯಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗುವ ಅತಿಥಿಗಳು ಜಾಗತಿಕ ಓದುಗರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುವ ವಿಶಿಷ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವುಳ್ಳವರಾಗಿರಬೇಕು. ಅವರ ಬದುಕು, ಸಾಧನೆ ಅಥವಾ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಮೂಲೆಯ ಓದುಗನಿಗೂ ಪ್ರಸ್ತುತ ವೆನಿಸಬೇಕು.

ಇದರೊಂದಿಗೆ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಬರವಣಿಗೆ ಹಾಗೂ ರುಚಿಕರವಾದ ಭೋಜನ ಈ ಅಂಕಣದ ಜೀವಾಳ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಜಗತ್ತಿನ ಹೆಸರಾಂತ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್‌ಗಳ ಭರ್ಜರಿ ಭೋಜನವೇ ಇಲ್ಲಿನ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದುವಾದರೂ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬರ್ಗರ್ ಮತ್ತು ಬಿಯರ್‌ಗಳಂಥ ತೀರಾ ಸರಳ ಊಟಗಳೂ ಇಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಪಡೆದಿವೆ.

ಕೇವಲ ಹಣ ಅಥವಾ ಅಧಿಕಾರವಷ್ಟೇ ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಒಳಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವ ಕಥೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿರುವ ಜೀವಂತಿಕೆ ಈ ಅಂಕಣಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶ ಪಡೆಯುವ ಮುಖ್ಯ ಅರ್ಹತೆಯಾಗಿದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂದರ್ಶನಗಳಿಗೂ ‘Lunch with the FT’ಗೂ ಇರುವ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಊಟದ ಸಂಗಾತಿಯಷ್ಟೇ ಆ ಇಡೀ ಭೋಜನದ ಅನುಭವವೂ ಮುಖ್ಯ ವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಇದು ಕೇವಲ ಪ್ರಶ್ನೆ-ಉತ್ತರಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಆಪ್ತ, ಆಹ್ಲಾದಕರ ಹಾಗೂ ಅಷ್ಟೇ ಗಂಭೀರ ಸಂಭಾಷಣೆ. ರುಚಿಯಾದ ತಿನಿಸುಗಳು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮುಖವಾಡಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ. ಎದುರಿಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಊಟವನ್ನು ಹೇಗೆ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ, ಮಾಣಿಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಆಹಾರದ ಜತೆಗೆ ತನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ಹೇಗೆ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನಿಖರವಾಗಿ ಹಿಡಿದಿಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಗಂಭೀರವಾದ ರಾಜಕೀಯ ಅಥವಾ ಆರ್ಥಿಕ ವಿಷಯಗಳು ಕೂಡ ಊಟದ ಸವಿಯ ನಡುವೆ ಸರಾಗವಾಗಿ ಹರಿದುಬರುವುದು ಈ ಅಂಕಣದ ಮೋಡಿ. ಈ ಹೊಸ ಆವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರ್ಪಡೆ ಯಾಗಿರುವ ಅತಿಥಿಗಳ ವೈವಿಧ್ಯವು ಈ ಅಂಕಣದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ಕಡೆ ವಿಶ್ವದ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೀಮಂತ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾದ ಐಷಾರಾಮಿ ಬ್ರಾಂಡ್‌ಗಳ ದೊರೆ ಬರ್ನಾರ್ಡ್ ಆರ್ನಾಲ್ಟ್ ಅವರಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನದ ಸಂಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಗಡಿಪಾರಾದ ಧೀರ ಮಹಿಳಾ ಮೇಯರ್ ಜರೀಫಾ ಗಫಾರಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಇಬ್ಬರ ಲೋಕವೂ ತೀರಾ ಭಿನ್ನ.

ಒಬ್ಬರದ್ದು ಅಗಾಧ ಸಂಪತ್ತಿನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವಾದರೆ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರದ್ದು ಕಠಿಣ ಬದುಕಿನ ಹೋರಾಟ. ಆದರೆ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಮಾನ ಗೌರವದಿಂದ ತಂದು ಕೂರಿಸುವುದು ಈ ಅಂಕಣದ ಮಾನವೀಯ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ. ವಿಭಿನ್ನ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಬದುಕಿನ ತತ್ವಗಳು ಊಟದ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿ ಓದುಗರಿಗೆ ಅದ್ಭುತ ಲೋಕದರ್ಶನ ಮಾಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಪತ್ರಕರ್ತರು ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಮರಣೀಯ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಎಲೋನ್ ಮಸ್ಕ್ ಜತೆಗಿನ ಭೋಜನದ ಪ್ರಸಂಗವು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯಲಾಗದಂಥದ್ದು. ಆಸ್ಟಿನ್ ನಗರದಲ್ಲಿ ಮಸ್ಕ್ ಅವರ ನೆಚ್ಚಿನ ಟೆಸ್ಲಾ ಕಾರಿನ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿ, ಮೆಕ್ಸಿಕನ್ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್‌ಗೆ ತಲುಪಿದ ಆ ಕ್ಷಣಗಳು ಯಾವುದೇ ರೋಮಾಂಚಕ ಕಾದಂಬರಿಯ ದೃಶ್ಯದಂತಿವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮಂದ ಉರಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಯಿಸಿದ ಕುರಿಮಾಂಸ ಮತ್ತು ಖಾರವಾದ ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ ಖಾದ್ಯಗಳನ್ನು ಸವಿಯುತ್ತಾ ಸಂಭಾಷಣೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ‌

ಟ್ವಿಟರ್‌ನಲ್ಲಿ ತಾನೇಕೆ ತಮಾಷೆಯ ವರ್ತನೆ ತೋರುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ಮಂಗಳ ಗ್ರಹವನ್ನು ವಸಾಹತ ನ್ನಾ ಗಿಸುವ ಕನಸಿನ ಹಿಂದಿನ ನೈಜ ಧ್ಯೇಯವೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ಮಸ್ಕ್ ಯಾವುದೇ ಹಿಂಜರಿಕೆ ಯಿಲ್ಲದೇ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆಹಾರದ ನೈಸರ್ಗಿಕ ವಾತಾವರಣವು ವಿಶ್ವದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಭಾವಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಂತರಂಗದ ಹುಚ್ಚು ಕನಸುಗಳನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸಿದ್ದು ಅಪರೂಪದ ಸಾಧನೆ. ಇದೇ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಊಟದ ತಟ್ಟೆಯು ಮನುಷ್ಯನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುವ ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಈ ಸರಣಿಯ ಅತ್ಯಂತ ಆಕರ್ಷಕ ಆಯಾಮ.

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮೆನುವನ್ನು ಹೇಗೆ ಓದುತ್ತಾನೆ, ತನಗೆ ಅಪರಿಚಿತವಾದ ರುಚಿಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸು ತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿರುವ ಆಹಾರವನ್ನು ಎಷ್ಟು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಸವಿಯುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ಆತನ ನಾಯಕತ್ವ ಗುಣಗಳನ್ನು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಸಾರುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರು ಅಪರೂಪದ ವೈನ್ ಹಾಗೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಖಾದ್ಯಗಳನ್ನು ಅಳೆದು ಸುರಿದು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ತೀರಾ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಕೈಯಾರೆ ತಿನ್ನುತ್ತಾರೆ. ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತುತ್ತೂ ಅವರ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಅಥವಾ ಬದುಕಿನ ಆದ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಕೆದಕುತ್ತವೆ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಓದುಗರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿ ಸಂಭಾಷಣೆಯೂ ಕೇವಲ ಸುದ್ದಿಯಾಗದೇ, ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹಿತನ ಜತೆಗಿನ ಅನುಭವದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.

ಈಗ ‘ಫೈನಾನ್ಷಿಯಲ್ ಟೈಮ್ಸ್’ ತನ್ನ 135ನೇ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವವನ್ನು ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದು, ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ "Lunch with the FT' ಯ ಹೊಸ ಸಂಪುಟವನ್ನು ಹೊರತರುತ್ತಿದೆ. ಕಳೆದ ಶತಮಾನ ದಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಣ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿ ಆರಂಭವಾದ ಈ ಪತ್ರಿಕೆ, ಇಂದು ಜಾಗತಿಕ ಡಿಜಿಟಲ್ ಸುದ್ದಿ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿ ಯಶಸ್ವಿ ರೂಪಾಂತರ ಕಂಡಿದೆ. ವಿಶ್ವಾದ್ಯಂತ 13 ಲಕ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಅಧಿಕ ಚಂದಾದಾರ ರನ್ನು ಹೊಂದುವ ಮೂಲಕ ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದಲ್ಲೂ ತನ್ನ ಪಾರಮ್ಯವನ್ನು ಮೆರೆದಿದೆ.

ಮಾಧ್ಯಮ ಲೋಕವು ಕ್ಷಣಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಪತ್ರಿಕೆಯು ತನ್ನ ಗುಣಮಟ್ಟ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಈ ಮಟ್ಟದ ಯಶಸ್ಸು ಕಂಡಿರುವುದು ಒಂದು ಮಹತ್ತರ ಮೈಲಿಗಲ್ಲು. ಜಗತ್ತು ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ ಮತ್ತು ಡಿಜಿಟಲ್ ಸಂವಹನದ ಅತಿವೇಗದ ಕಡೆಗೆ ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಮಾನವೀಯ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕೆ ಪರ್ಯಾಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಅಂಕಣ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದೆ.

ಇಬ್ಬರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಮುಖಾಮುಖಿ ಕುಳಿತು, ಪರಸ್ಪರರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು, ಊಟ ಸವಿಯುತ್ತಾ ಹಂಚಿ ಕೊಳ್ಳುವ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಯಾವುದೇ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾಗದು. ಮಾಹಿತಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ಚಾರ್ಟ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಗ್ರಾಫಿಕ್ಸ್‌ಗಳು ಮಿದುಳಿಗೆ ಆಹಾರ ನೀಡಿದರೆ, "Lunch with the FT' ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿತವಾದ ಔತಣವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಮೂಲ ಸತ್ವವಾದ ಮುಕ್ತ ಸಂಭಾಷಣೆ ಮತ್ತು ಸತ್ಯದ ಹುಡುಕಾಟಕ್ಕೆ ಈ ಅಂಕಣಕ್ಕಿಂತ ರುಚಿಕರವಾದ ಮತ್ತು ತೃಪ್ತಿದಾಯಕವಾದ ಮಾಧ್ಯಮ ಬೇರೊಂದಿಲ್ಲ. ಪತ್ರಿಕೆಯ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಕಣ ವಾಗಿ ಓದುಗರನ್ನು ರಂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದ Lunch with the FT ಈಗ ಪುಸ್ತಕ ರೂಪದಲ್ಲೂ ಹೊರಬಂದು ಜಾಗತಿಕ ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತರ ಅಪಾರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾಗಿದೆ.

ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂಚೂಣಿ ಉದ್ಯಮಿಗಳು, ವಿಶ್ವ ನಾಯಕರು, ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಸಾಹಿತಿಗಳು ಹಾಗೂ ಗೂಢಚಾರರೊಂದಿಗೆ ಊಟದ ಮೇಜಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ನೈಜ, ಮುಕ್ತ ಹಾಗೂ ಆಪ್ತ ಸಂಭಾಷಣೆ ಗಳನ್ನು ಈ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲಾಗಿದೆ. ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿ ಓದಿ ಮರೆತು ಹೋಗಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಅಪರೂಪದ ಕ್ಷಣಗಳು ಪುಸ್ತಕದ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ ದಾಖಲೆಯಾಗಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿವೆ.

ಆಹಾರದ ನವಿರಾದ ಅಭಿರುಚಿಯ ಜತೆಗೆ ಮಾನವೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳು ಮತ್ತು ಜಾಗತಿಕ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳ ಒಳನೋಟಗಳನ್ನು ತೆರೆದಿಡುವ ಈ ಪುಸ್ತಕ, ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಸಂದರ್ಶನ ಪ್ರಕಾರಕ್ಕೊಂದು ಉದಾತ್ತ ಮಾದರಿ. ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಿಯರ ಸಂಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಮೌಲ್ಯಯುತವಾದ ಈ ಕೃತಿಯು, ಕೇವಲ ಗಣ್ಯರ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಹೊಗಳುವುದಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗದೆ, ಅವರ ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳು, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಇಷ್ಟ-ಕಷ್ಟಗಳು ಹಾಗೂ ವಿಲಕ್ಷಣ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತ ವಾಗಿ ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತದೆ.

ಊಟದ ಬಿಲ್ ಯಾರು ಪಾವತಿಸಿದರು ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ವಿವರದಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಅವರು ಆರಿಸಿದ ತಿನಿಸುಗಳ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯಗಳವರೆಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ರಸವತ್ತಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿರುವುದರಿಂದ ಇದು ಕೇವಲ ಸಂದರ್ಶನಗಳ ಸಂಕಲನವಾಗಿರದೇ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪ್ರಬಂಧಗಳ ಹಾಗೂ ಜೀವನಚಿತ್ರಗಳ ಸಂಗ್ರಹದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.

ಆಕರ್ಷಕ ವಿನ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಮೌಲ್ಯದಿಂದಾಗಿ ಓದುಗರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಓದುವ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವ ಈ ಕೃತಿ, ಜಾಗತಿಕ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನು ಆಪ್ತ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಅರಿಯಬಯಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಓದಬೇಕಾದ ಪುಸ್ತಕವಾಗಿದೆ.