Sandeep Sharma Column: ಪಶ್ಚಿಮ ಏಷ್ಯಾ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು: ಭಾರತದ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ

ಅಭಿಮತ

ಸಂದೀಪ್‌ ಶರ್ಮಾ

ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಣಶಕ್ತಿ ಎನ್ನುವುದು ಸಮಯಸಾಧಕತನದ ಮೊದಲ ಬಲಿಪಶು ಎನ್ನಬಹುದು. ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಶ್ಚಿಮ ಏಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಂಘರ್ಷಗಳ ಕುರಿತಾದ ಭಾರತ ಸರಕಾರದ ನಿಲುವನ್ನು ಟೀಕಿಸುತ್ತಿರುವ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳ ನಡೆ ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆ. ಇರಾನ್ ಮತ್ತು ಇಸ್ರೇಲ್ ನಡುವಿನ ಉದ್ವಿಗ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಭಾರತವು ತೋರುತ್ತಿರುವ ಮೌನ ಅಥವಾ ತಟಸ್ಥತೆಯನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಕೆಲವು ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ‘ನೈತಿಕ ಪತನ’ವೆಂದು ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ, ಈ ಟೀಕೆಗಳು ಕೇವಲ ಆಯ್ಕೆಯ ಆಕ್ರೋಶ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿವೆಯೇ ಹೊರತು ದೇಶದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಯಿಂದಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಲೇಖನದ ಪ್ರಮುಖ ಆಶಯ.

ಇಂದು ಪಶ್ಚಿಮ ಏಷ್ಯಾ ಒಂದು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದೆ. ಅಮೆರಿಕ ಮತ್ತು ಇಸ್ರೇಲ್ ನಡೆಸಿದ ವೈಮಾನಿಕ ದಾಳಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಕ್ಷಿಪಣಿ ಮತ್ತು ಡ್ರೋನ್ ದಾಳಿಗಳನ್ನು ಇರಾನ್ ನಡೆಸುತ್ತಿದೆ. ಈ ಸಂಘರ್ಷ ಕೇವಲ ಎರಡು ದೇಶಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ; ಇದು ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ, ಯುಎಇ, ಜೋರ್ಡಾನ್ ಮತ್ತು ಇರಾಕ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಇಡೀ ಪ್ರದೇಶದ ಮೇಲೆ ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ಭೌಗೋಳಿಕ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತಿದೆ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Sandeep Sharma Muteri Column: ತಾಳಮದ್ದಳೆ: ಕಲೆ ಮತ್ತು ಕಾಲಧರ್ಮದ ಸಂಘರ್ಷ

ಜಗತ್ತಿನ ಒಟ್ಟು ತೈಲ ಬಳಕೆಯ ಸುಮಾರು ಶೇ.20ರಷ್ಟು ಹರಿಯುವ ಹಾರ್ಮುಜ್ ಜಲಸಂಧಿಯನ್ನು ಮುಚ್ಚುವ ಇರಾನ್ ನಿರ್ಧಾರವು ಜಾಗತಿಕ ಇಂಧನ ಭದ್ರತೆಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಿದೆ. ಇಂಥ ಸಂಕೀರ್ಣ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ‘ಅಪ್ಪಟ ನೈತಿಕವಾದಿ’ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು ಕಷ್ಟ.

ಇರಾನ್‌ನ ಪರಮೋಚ್ಚ ನಾಯಕ ಅಯತೊ ಅಲಿ ಖಮೇನಿ ಅವರ ಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಖಂಡಿ ಸದ ಭಾರತದ ನಡೆಯನ್ನು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ನುಣುಚಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಎಂದು ಟೀಕಿಸಿದ್ದಾರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕಿ ಸೋನಿಯಾ ಗಾಂಧಿ. ಭಾರತದ ಸನಾತನ ಮೌಲ್ಯವಾದ ‘ವಸುಧೈವ ಕುಟುಂಬಕಂ’ ಅನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ, ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ಭಾರತವು ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಬೇಕಿತ್ತು ಎಂದು ಅವರು ವಾದಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಆದರೆ, ಇದೇ ನಾಯಕರು ನೆರೆಯ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಗಳ ಮೇಲೆ ದೌರ್ಜನ್ಯ ನಡೆದಾಗ ಅಥವಾ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಪಂಡಿತರ ಮಾರಣಹೋಮ ನಡೆದಾಗ ಇಂಥ ನೈತಿಕ ಆಕ್ರೋಶವನ್ನು ಏಕೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲಿಲ್ಲ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಏಳುತ್ತದೆ. ಖಮೇನಿ ಅವರು ಈ ಹಿಂದೆ ಭಾರತದ ಆಂತರಿಕ ವಿಷಯಗಳಾದ ಆರ್ಟಿಕಲ್ 370ರ ರದ್ದತಿ ಮತ್ತು ದೆಹಲಿ ಗಲಭೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಭಾರತ ವಿರೋಧಿ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ್ದರು.

ಭಾರತದ ಸಾರ್ವ ಭೌಮತ್ವಕ್ಕೆ ಸವಾಲು ಹಾಕಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪರವಾಗಿ ಇಂದು ಕಂಬನಿ ಮಿಡಿಯುವುದು ವಿಪಕ್ಷಗಳ ರಾಜಕೀಯ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯೇ ಹೊರತು ದೇಶಪ್ರೇಮವಲ್ಲ. ಕಳೆದ ಒಂದು ದಶಕದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿಯು ಗಮನಾರ್ಹ ವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ.

ಭಾರತವು ಇಂದು ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಗುಂಪಿನ ಪರವಾಗಿ ಕುರುಡಾಗಿ ನಿಲ್ಲದೆ, ತನ್ನ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರಧಾನಿ ಮೋದಿಯವರ ನಾಯಕತ್ವದಲ್ಲಿ ಭಾರತವು ಇಸ್ರೇಲ್ ಜತೆಗೆ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣಾ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಬಲವಾದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವಂತೆಯೇ, ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ಮತ್ತು ಯುಎಇ ಮುಂತಾದ ಅರಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೂ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಒಪ್ಪಂದಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದೆ.

ವಿದೇಶಾಂಗ ಸಚಿವ ಎಸ್. ಜೈಶಂಕರ್ ಅವರು ಹೇಳಿದಂತೆ, ನಾವು ಜಗತ್ತನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸಲು ಬೇರೆಯವರ ಅನುಕರಣೆ ಮಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ನಾವು ಯಾರು ಎಂಬ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಮೇಲೆ ಜಗತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಹರಿಸಬೇಕು. ಇದೇ ಭಾರತದ ಇಂದಿನ ‘ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ’. ಅಮೆರಿಕ-ಇಸ್ರೇಲ್ ಮತ್ತು ಇರಾನ್ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ಭಾರತವು ಯಾರ ಪರವಾ ಗಿಯೂ ನಿಲ್ಲುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಭಾರತವು ಭಾರತದ ಪರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಹಿಂದಿನ ಸರಕಾರಗಳು ಇರಾನ್ ಮೇಲಿನ ಅಮೆರಿಕದ ದಿಗ್ಬಂಧನಗಳಿಗೆ ಹೆದರಿ ತೈಲ ಆಮದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಇಂದು ಭಾರತವು ರಷ್ಯಾದಿಂದ ರಿಯಾಯಿತಿ ದರದಲ್ಲಿ ತೈಲ ಖರೀದಿಸುವ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆಯನ್ನು ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಿದೆ.

ಪಶ್ಚಿಮ ಏಷ್ಯಾದ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನಿಂದಾಗಿ ತೈಲ ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆಯಾಗುವ ಭೀತಿಯಿದ್ದರೂ, ಭಾರತವು ತನ್ನ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ಮೀಸಲು ಸಂಗ್ರಹ ಮತ್ತು ಪರ್ಯಾಯ ಮಾರ್ಗಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಲು ಸನ್ನದ್ಧವಾಗಿದೆ.

ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಪಶ್ಚಿಮ ಏಷ್ಯಾದ ಈ ಮಹಾಯುದ್ಧದಂಥ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸತ್ಯವಂತರಲ್ಲ. ಇರಾನ್ ತನ್ನ ಪ್ರಾಕ್ಸಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಅಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ಉಂಟು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಹಿತಾ ಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ನಿರ್ಧಾರಗಳಿಗಿಂತ ವಾಸ್ತವಿಕ ಮತ್ತು ತರ್ಕಬದ್ಧ ನಿಲುವುಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತವೆ.

ಭಾರತವು ಇಂದು ಯಾವುದೇ ದೇಶದ ‘ಕಿರಿಯ ಪಾಲುದಾರ’ನಾಗದೆ, ತನ್ನದೇ ಆದ ದಾರಿ ಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದೆ. ಈ ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯೇ ಭಾರತವನ್ನು ಜಾಗತಿಕ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಲ ಶಕ್ತಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ. ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳ ಆಯ್ಕೆಯ ಆಕ್ರೋಶವು ದೇಶದ ಈ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಪ್ರಗತಿಯನ್ನು ಕುಂಠಿತಗೊಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

(ಲೇಖಕರು ಸಿವಿಲ್ ಎಂಜಿನಿಯರ್)