Dr Ravishankar A K Column: ಯುದ್ಧ ಮುಗಿಯದು

ಡಾ. ರವಿಶಂಕರ್ ಎ.ಕೆ.

ಮಾನವ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವಿ ಹಾಕಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯ ಸಂದೇಶಗಳಿಗಿಂತ ಯುದ್ಧದ ರಕ್ತದ ಕಲೆಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಣ ಸಿಗುತ್ತವೆ. ನಾಗರಿಕತೆ ಬೆಳೆದಂತೆ ಮನುಷ್ಯನು ಸಂಸ್ಕಾರವಂತನಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಸುಳ್ಳಾಗುತ್ತಿದೆ. ವಿಜ್ಞಾನ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಾತ್ಮದ ಉತ್ತುಂಗದಲ್ಲಿರುವ ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಯುದ್ಧದ ಕಾರ್ಮೋಡಗಳು ಮರೆಯಾಗಿಲ್ಲ.

ಯುದ್ಧ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ವಾಕ್ಯವಲ್ಲ, ಅದು ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಕಟುವಾಸ್ತವ. ಯುದ್ಧಗಳು ಕೇವಲ ಗಡಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ; ಅವು ಮನುಷ್ಯನ ಆಲೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿ, ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಸ್ವಾರ್ಥದ ಅಡಿಪಾಯದ ಮೇಲೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇವೆ.

ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ: ಶತಮಾನಗಳಿಂದಲೂ ಕವಿಗಳು, ಹಾಡುಗಾರರು ಮತ್ತು ರಂಗ ಕರ್ಮಿಗಳು ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಬದುಕು ಮತ್ತು ಕಲೆಯನ್ನು ಮುಡಿಪಾಗಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಪಂಪನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕುವೆಂಪು ಅವರವರೆಗೆ ಜಗತ್ತಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಯುದ್ಧದ ಭೀಕರತೆಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾ ಮನುಕುಲಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿಯ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಬೋಧಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Venugopal Column: ಇವರು ಸಂವಿಧಾನಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಲ್ಲ; ಜನಾದೇಶದ ಅಧಿಕಾರವೇ ಪರಮೋಚ್ಛ

ರಂಗಕರ್ಮಿಗಳು ರಂಗಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಯುದ್ಧದ ದುರಂತಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿ, ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಹಿಂಸೆಯ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸಾವಿರಾರು ಹಾಡುಗಳು ಶಾಂತಿಯ ಪರವಾಗಿ ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿವೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸೃಜನ ಶೀಲ ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ನಂತರವೂ ಮನುಷ್ಯನು ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿಲ್ಲ.

ಕಲೆಯು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪರಿವರ್ತಿಸಬಹುದು ಎಂದು ನಾವು ನಂಬಿದ್ದರೂ, ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಹಣದ ವ್ಯಾಮೋಹವು ಆ ಪರಿವರ್ತನೆಯನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿದಿದೆ. ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಬರೆದ ಕವಿತೆ ಗಳು ಕೇವಲ ಪುಸ್ತಕದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತಿವೆಯೇ ಹೊರತು, ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯ ವ್ಯೂಹಗಳನ್ನು ಭೇದಿಸಲು ಅವುಗಳಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಇಂದಿನ ಜಗತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವ್ಯವಹಾರಮಯವಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚಟುವಟಿಕೆ ಯೂ ಲಾಭ ಮತ್ತು ನಷ್ಟದ ಅಳತೆಗೋಲಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದೆ. ಸ್ವಾರ್ಥವು ಮನುಷ್ಯನ ಮೂಲಪ್ರೇರಣೆಯಾದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಗಿಂತ ಲಾಭವೇ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಯುದ್ಧ ಎನ್ನುವುದು ಇಂದು ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಉದ್ಯಮವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ

ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳ ಮಾರಾಟ, ರಕ್ಷಣಾ ಒಪ್ಪಂದಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ದೇಶಗಳ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಿಡುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯು ಯುದ್ಧವನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿರಿಸಿದೆ. ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸಿದರೆ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು ಮುಚ್ಚಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಆರ್ಥಿಕ ಭಯವು ಪಟ್ಟಭದ್ರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ, ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಾರ್ಥವು ಸದಾ ಹೊಸ ಹೊಸ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಯುದ್ಧದ ಬೆಂಕಿಗೆ ತುಪ್ಪವನ್ನು ಸುರಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಹಪಾಹಪಿಗೆ ಮಿತಿಯಿಲ್ಲದಿರುವುದೇ ಯುದ್ಧಗಳು ಮುಗಿಯದಿರಲು ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.

ವಾಸ್ತವ ಬೇರೆಯೇ ಇದೆ: ಜಗತ್ತಿನ ಈ ಯುದ್ಧದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮೂರು ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡಬಹುದು. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಉಳ್ಳವರಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು ಆಟ. ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಶ್ರೀಮಂತ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಯುದ್ಧವು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಬಲ್ಯವನ್ನು ಮೆರೆಯಲು ಹಾಗೂ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಲು ಆಡುವ ಚದುರಂಗದಾಟದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ಅವರು ಸುರಕ್ಷಿತವಾದ ಕೋಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಸೈನ್ಯವನ್ನು ದಾಳಗಳಂತೆ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ನಿರ್ವಾಹಕರಿಗೆ ಇದು ಒಂದು ನೋಟ. ಯುದ್ಧವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸು ವವರು, ತಂತ್ರ ರೂಪಿಸುವವರು ಮತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಇದನ್ನು ಒಂದು ಕುತೂಹಲದ ಘಟನೆಯಂತೆ ಅಥವಾ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳ ಆಟದಂತೆ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುತ್ತವೆ.

ಮೂರನೆಯದಾಗಿ, ಇಲ್ಲದವರಿಗೆ ಯುದ್ಧದ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಪಾಠ. ಬಡವರು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು ಮತ್ತು ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡುವ ಸೈನಿಕರು ಯುದ್ಧದ ನೇರ ಬಲಿಪಶುಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ. ಸಾವು-ನೋವು, ಹಸಿವು ಮತ್ತು ನೆಲೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಭೀತಿಯು ಅವರಿಗೆ ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಈ ಪಾಠಗಳು ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ಇರುವವ ರಿಗೆ ತಲುಪುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಎಂದು ಕರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ, ನಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಯು ವಿನಾಶಕಾರಿ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಲು ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ ಹೊರತು ಮನುಕುಲದ ಏಳಿಗೆಗಲ್ಲ. ನಾವು ಪರಮಾಣು ಬಾಂಬುಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಶಾಂತಿಯ ರಕ್ಷಾಕವಚಗಳು ಎಂದು ನಂಬುತ್ತೇವೆ.

ಇದು ನಾವು ಬುದ್ಧಿವಂತ ಮೂರ್ಖರು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ. ಜ್ಞಾನವು ವಿನಯವನ್ನೂ, ಶಾಂತಿಯನ್ನೂ ನೀಡಬೇಕು. ಆದರೆ, ನಮ್ಮ ಜ್ಞಾನವು ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಿದೆ. ಚಂದ್ರನ ಮೇಲೆ ಮನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಲು ಯೋಚಿಸುವ ನಾವು, ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ನೆರೆಹೊರೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಸಾಮರಸ್ಯದಿಂದ ಬದುಕುವು ದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೇವೆ.

ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯು ಸದಾ ಸಂಘರ್ಷಕ್ಕೇ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ಮುಂದುವರಿದರೂ ಯುದ್ಧದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಹೊರ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಾರಾಂಶದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಯುದ್ಧವು ಸದಾ ಸಂಸಿದ್ಧ ವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತರಂಗದ ಸ್ವಾರ್ಥವು ಸದಾ ಜಾಗೃತವಾಗಿದೆ.

ಶಾಂತಿಯ ಘೋಷಣೆಗಳು ಕೇವಲ ಮುಖವಾಡಗಳಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ವಿವೇಚನೆಯೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆಯುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಯುದ್ಧಗಳು ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ವ್ಯವಹಾರಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬಡವರು ಪಾಠ ಕಲಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ, ಶ್ರೀಮಂತರು ಆಟವಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಆಲೋ ಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಯುದ್ಧದ ಅಂತ್ಯವು ಸಾಧ್ಯವೇ ಹೊರತು ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳ ಸಂಧಾನದಿಂದಲ್ಲ.

ನಾವು ಬುದ್ಧಿವಂತರಾಗುವ ಬದಲು ಆಲೋಚನೆಯುಕ್ತರಾಗಿ ಬದಲಾಗದಿದ್ದರೆ, ಈ ಯುದ್ಧದ ಸರಣಿಯು ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರುಗಳನ್ನೂ ಬಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅನುಭವಿಸಲು ಸಾಲಾಗಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕಷ್ಟೆ...